Connect with us

Lemingopedia

Żymianin Żymianinowi Żymianinem

fot. Platforma Obywatelska/Flickr/domena publiczna
Avatar photo

Opublikowano

on

Dobry wieczór? No może nie dla wszystkich, ale o tym za chwilę. Jeśli mieszkasz w Warszawie lub odprowadzasz tutaj podatki to z pewnością zainteresuje Cię ta informacja. Opowiem o historii pewnego geszeftu, na którym ci, o których „lepiej nie wspominać”, wzbogacili się trzykrotnie, nie wydając ani grosza.

30 mln zł zapłacił stołeczny samorząd za budynek z lat 50., zbudowany przez dawne Zakłady Radiowe im. Kasprzaka. Przeniesiony zostanie tam Teatr Żydowski i będzie funkcjonował zamiast Teatru Dramatycznego, bo dotychczas to była jedna z czterech jego scen w stolicy.

Ale to nie koniec! Warszawscy radni przyznali pieniądze na rewitalizację i adaptację kamienicy przy ul. Próżnej 14, która w ciągu kilku lat stanie się stałą siedzibą Teatru Żydowskiego. Na realizację tego projektu przeznaczono 150 milionów, które zostaną wykorzystane m.in. na przeprowadzenie konkursu architektonicznego, wykonanie dokumentacji projektowej oraz realizację inwestycji. 

Pewnie w głowach wielu z Was pojawiło się teraz pytanie: „A dlaczego Teatr Żydowski nie funkcjonuje dalej przy placu Grzybowskim?”. Bardzo dobre pytanie. Odpowiedź brzmi: „bo Towarzystwo Społeczno-Kulturalne Żydów w Polsce sprzedało nieruchomość znanemu deweloperowi Ghelamco”. Za jaki hajs? „Lepiej nie wspominać jest o tem”.

Żymianin Żymianinowi Żymianinem odcinek 1

Być może ktoś powie: „No, ale zaraz zaraz. A skąd Towarzystwo Społeczno-Kulturalne Żydów w Polsce miało hajs, żeby kupić taki budynek przy placu Grzybowskim?”. Bardzo dobre pytanie. Pieniądze na zakup gruntu i budowę siedziby Teatru Żydowskiego TSKŻ otrzymał w latach 60. od The American Jewish Joint Distribution Committee. W akcie notarialnym jest zapis mówiący o tym, że w tym miejscu na zawsze ma pozostać Teatr Żydowski.

Żymianin Żymianinowi Żymianinem odcinek 2

„9 czerwca b.r. firma deweloperska Ghelamco zablokowała dostęp do Teatru Żydowskiego dla pracowników oraz publiczności teatralnej. Budynek teatru został ogrodzony płotami i napisami z informacją, że budynek grozi katastrofą budowlaną. Publiczność nie została wpuszczona na spektakl. Aktorzy spontanicznie zagrali fragmenty „Skrzypka na dachu” na placu Grzybowskim – po prostu na ulicy” – pisała dyrektor Gołda Tencer (Żymianka) lamentując na ten stan rzeczy.

Żymianin Żymianinowi Żymianinem odcinek 3

W 2018 r. ówczesna prezydent miasta Hanna Gronkiewicz-Waltz podawała, że nowa siedziba teatru powstanie w zabytkowej kamienicy przy Próżnej 14. Jednak okazało się, że adaptacja kamienicy oznaczałaby skomplikowaną i kosztowną przebudowę. W taki sposób społeczność Teatru Żydowskiego została oszukana przez Żymian kolejny raz. Aj waj!

I proszę mi wybaczyć, ale logicznym tokiem myślenia nie da się dojść do innego wniosku niż ten, że największymi antysemitami są Żymianie.

I teraz najlepsze. Przyszedł nasz prezydent Rafałek i pochylił się nad Żymianami. Zapłacił trzydzieści milionów z miejskiej kasy, żeby Żymianie mieli się gdzie podziać. A trzeba Wam wiedzieć, że przez te kilka ładnych lat Teatr Żydowski nie grał „pod chmurką”, tylko w wynajętej od Ministerstwa Obrony Narodowej Sali w budynku Klubu Dowództwa Garnizonu Warszawa przy ul. Niepodległości, który mijam codziennie w drodze do pracy.

I bardzo dobrze, bo przynajmniej wiem na co i na kogo pracuję. Zwłaszcza, że to sama przyjemność uczyć się biznesu od Żymian.

Kto jest gitem? Kto frajerem?

A teraz „idźmy drogą pieniędzy” i odpowiedzmy sobie na jedno ważne, ale to zaje**ście ważne pytanie. Kto jest gitem, kto frajerem? Kto zyskał jednocześnie hajs i grunt, nie wydając nawet szekla.

Harmonogram:

  • TSKŻ wchodzi w posiadanie intratnych gruntów w samym Śródmieściu, nie mając nawet grosza przy duszy.
  • TSKŻ sprzedaje teren i przytula hajs.
  • Prezydent Warszawy kupuje za pieniądze mieszkańców budynek, który będzie przeznaczony na Teatr Żydowski.

Proszę o odpowiedź: Kto zyskał hajs? Kto stracił hajs? Kto jest gitem i dlaczego nie Rafał Trzaskowski wraz z napływową ludnością tymczasowo zamieszkującą tereny nad Wisłą?

Teraz wiecie dlaczego tak bardzo szanuję Żymian? Bo na to zasługują. A my? A my się od nich uczmy. Powinniśmy czerpać garściami. I lepiej szybko się uczmy, bo kupią nas za nasze własne pieniądze.

Wesprzeć nas można poprzez Patronite

Czytaj dalej

Lemingopedia

Syreny alarmowe – straszą czy informują? Onet twierdzi, że „to wcale nie jest podobne”

Avatar photo

Opublikowano

on

fot. Ralf Lotys (Sicherlich)/CC BY 4.0

Jak już zdążyliście nacieszyć się serniczkiem, a wciąż macie zaległą tradycyjną kłótnię w gronie rodzinnym, to może warto wspomnieć o kwestii pod hasłem „syreny alarmowe”, które raz upamiętniają, a raz straszą. Jak to możliwe?

To proste. Wystarczy być dziennikarzem Onetu. Wtedy świat jest prostszy, bo człowiek nie musi myśleć nad tym co pisze i nie musi mieć jakiegokolwiek kręgosłupa. Wystarczy jedynie lekkie pióro i nieco kreatywności, do naginania rzeczywistości w kierunku odwrotnym do polskiego interesu. Brzmi jak przepis na sukces w polskim rynku medialnym? No brzmi.

Złe syreny alarmowe

To są te syreny alarmowe, które włącza wojewoda Radziwiłł, na zachciankę matki partii w rocznicę katastrofy smoleńskiej. Po co? Nikt nie wie po co, więc nie ma obaw, że Polacy się o to nie pokłócą.

Ludzie ludźmi, ale co mieliśmy w mediach, tego nikt nam nie zabierze! Moi ulubieńcy z Onetu z zatroskanymi klawiaturami pochylili się nad problemem, nad traumą, nad doświadczeniami dwóch milionów obywateli Ukrainy. Głos tradycyjnie oddano komentującym, którzy w imieniu zatroskanych dziennikarzy pytali: „Czy to rzeczywiście konieczne?”. I stwierdzali, że nie.

Wątpliwości mnożyły się z godziny na godzinę. Opór i oburzenie ludu pracującego miast i wsi wzbierało wraz z kolejnymi artykułami na ten temat.

Ostatecznie stanęło na tym, że syreny zawyły, ale z opóźnieniem, nierówno, chaotycznie, bez sensu.

Te lepsze syreny alarmowe

Dobre syreny alarmowe to te wszystkie pozostałe, ale o tym, tu w Onecie nie mówimy wprost. Po prostu akceptujemy decyzję wojewody Radziwiłła i z pełnym zrozumieniem informujemy o tym kto, dlaczego i na jaką pamiątkę włączy syreny alarmowe w mieście stołecznym. Bez opinii. To wielka rzadkość! Nie pojawiły się żadne głosy oburzenia, wyjaśnienia naukowców, psychologów, nie było opinii Pani Kasi spod „5”, ani „oczywiście weganki”.

Panie Węglarczyk! Czy syreny z 19 kwietnia będą jakieś przyjemniejsze niż te z 10 kwietnia czy 1 sierpnia? Brzmią jak ta pioseneczka budki z lodami? Może tak miło wspomnieniowo, jak soundtrack z Fify 2000?

Podobne, czy jednak „wcale nie jest podobne”? Jak to możliwe, że zaistniała sytuacja nie doczekała się sarkastycznej reakcji, a jedynie rzetelnie podanej informacji? Co się zmieniło?

Proszę o wyjaśnienie, bo nie wiem czy hejtować. Zatroskany Czytelnik.

Czytaj dalej

Lemingopedia

Antymichnikowszczyzna. Niech wszystko co ruskie, będzie Wam obce

Avatar photo

Opublikowano

on

Adam Michnik antymichnikowszczyzna
Adam Michnik/fot. Adrian Grycuk/CC BY-SA 3.0 pl

Jak to się stało, że wszystkie „niepoprawne” profile na Facebooku, które przez lata obserwujecie, dorobiły się widowni, której śmiało mogą zazdrościć największe media w Polsce? Zastanawiałem się dziś, co nas właściwie łączy? Co łączy Żelazna Logika, Nagrodę Złotego Goebbelsa, Damiana Małeckiego, Razprozaka i wielu, wielu innych autorów, którzy od wielu lat komentowali to, co dzieje się w naszym życiu społecznym i politycznym? Dlaczego wyrośliśmy z czeluści, bez krzty celebryckiej akceptacji, wsparcia i medialnej bańki? Jak wyszliśmy w Polskę? Czym właściwie jest ta antymichnikowszczyzna?

Antymichnikowszczyzna

Odpowiedź jest prosta. Otóż od wielu lat, jako jedni z niewielu, staraliśmy się przekonywać nieprzekonanych do zaakceptowania faktu, że można być dumnym z miejsca, w którym przyszło nam żyć. Że można zwyczajnie nie czuć autowstydu i autopaniki, jako reakcji na każdą dyskusję, w której pada hasło „Polska”. Skąd właściwie wziął się ten poziom absolutnego skundlenia? Z postsowieckiej mentalności, którą przez lata biczowano naszych rodziców i nas.

Mieliśmy nieco ponad 20 lat, kiedy Marek Raczkowski w programie Kuby Wojewódzkiego wtykał polską flagę w psie odchody. Gdy Maria Peszek śpiewała, jak to „boli ją Polska i wisi jej krzyż”. Mieliśmy nieco więcej, kiedy młody Stuhr mówił żonie na ulicy, żeby „nie mówiła do niego za głośno po polsku, bo on się wstydzi”. Kiedy Cielecka afiszowała się partnerem w wywiadzie z Tomaszem Lisem: „mnie się przede wszystkim podobało, że to nie jest Polak”.

Ku**a. Jak mi było wtedy za nich wstyd. Wydaje mi się, że w każdym z nas budził się sprzeciw. Staraliśmy się powiedzieć „nie” takim postawom i budować wokół siebie. Tak rozpoczęła się nasza antymichnikowszczyzna.

Polak generacji bezwstydnej

Miałem nieco ponad 20 lat, kiedy zaczął się formować we mnie Polak generacji bezwstydnej. Nie w sensie lewicowym, a konserwatywnym. Przestałem wstydzić się tej Polski, która mnie otacza. Przestałem wstydzić się szarych twarzy, które mijałem codziennie o świcie, w drodze do pracy. Dlaczego? Bo ciężko pracowały na to, aby ich dzieci miały lepsze życie od nich samych. Bo to był ich cel.

Z czasem zacząłem rozumieć, że jesteśmy narodem, który nie ma elit w sensie państwowotwórczym. Zacząłem zauważać, jak bardzo zależy innym, abyśmy mieli sami o sobie jak najgorsze zdanie. Żebyśmy myśleli o sobie, jako o tych głupich, bez wartości i przede wszystkim – bez sprawczości.

Zacząłem też rozumieć, dlaczego telewizja promuje tych idiotów bez klasy, wyposażonych jedynie w rechot, bełkot i chamstwo. Wtłaczano nam ich umiejętnie. Nie było w tym przypadku. Zacząłem rozumieć, że o tym wszystkim decydują ludzie, którzy mają świadomość potencjału, jaki tkwi w nas, jako Polakach. Wtedy ich nienawidziłem. Dziś już tylko nimi gardzę.

„Istnieje jedna tylko alternatywa dla Europy: albo azjatyckie barbarzyństwo pod przywództwem moskiewskim zaleje ją jak lawina, albo Europa musi odbudować Polskę, stawiając między sobą a Azją 20 milionów bohaterów, by zyskać na czasie dla dokonania swego społecznego odrodzenia”

– mówił karol marks na posiedzeniu Rady Międzynarodówki i Towarzystwa Robotniczego w Londynie.

Zrozumieliśmy Polskę i polskość

Dziś mamy 30-40 lat. Byliśmy w tym świecie, który miał nas zdumieć, odrzeć z resztek godności, ale tak się nie stało. Dużo czytaliśmy, zrozumieliśmy miejsce i czas, w którym jesteśmy. Staramy się sprawiać, by było lepiej. Już się nie wstydzimy. Będziemy pracować, pisać i sączyć jad naszej polskiej racji stanu.

Już nie mamy tej ruskości, niemocy, niedasizmu. Pamiętamy za to, kto i dlaczego tak długo utrzymywał w nas ten stan zniechęcenia. Zrozumieliśmy w końcu, kim jesteśmy. Wy też zrozumcie. I nie mażcie się już. Chłopaki nie płaczą.

Czytaj dalej

Lemingopedia

Jak jest teraz we Lwowie, Kijowie? Takiej motywacji jeszcze nie widziałem

Avatar photo

Opublikowano

on

Udało mi się odwiedzić przepiękny Lwów. Nie była to jednak wycieczka turystyczna. Dzięki pamiecnarodow.pl wiozłem leki i żywność, które następnie trafiły do Odessy, Kijowa i niemal doszczętnie zniszczonego Charkowa. Jak jest teraz we Lwowie? Jak jest w Kijowie? O Lwowie opowiem sam, o Kijowie – Aleksander.

Do Lwowa jechałem w sumie przypadkiem. Kierowca nie miał z kim jechać, więc wieczorem spakowałem plecak, wziąłem paszport i ruszyłem na granicę. Zawsze to o dwie ręce więcej do pomocy i jedna gęba do gadania. Nasz kolega – Aleksander – uparł się, że pojedzie do Kijowa. Jak postanowił, tak zrobił. Jak jest w Kijowie? Codziennie dostaję od niego wiadomości. Pytałem Fundację, pytałem Aleksandra i pozwolili mi je cytować, za co dziękuję.

Ciężko uwierzyć, że to dzieje się naprawdę

„Rano wracałem z frontu, zepsuł się nam samochód. Staliśmy pod Kijowem w polu, kiedy zwyczajnie wzięli nas „na muchę” i zaczęli strzelać w samochód. W porę przyjechała pomoc. Zgarnęli nas, ale samochód już tam został. Na amen. Ciężko spałem. Może przez to, że jest stres przed tym wyjazdem na front. Jeździ nas zazwyczaj 5 albo 6 osób. Jest stres. Boję się bo to się serio jeździ na wojnę. To inny świat. Na froncie było dziś ok. Zawieźliśmy leki, ciepłe jedzenie i dwie beczki ropy do agregatu, bo chłopaki nie mają tam prądu . Z powrotem już z górki, a jak się wjeżdża do Kijowa to dopiero chcę się spać” – otrzymałem relację od Aleksandra.

„Mega zatęskniłem za górami. Zamknąłem oczy i poszedłem z Kuźnicy do Murowańca, tam na Staw Gąsienicowy, potem Zmarzły, Zawrat, Świdnica i czarnym szlakiem w dół. Brakuje mi gór jak tu siedzę. Poszliśmy z Anią na miasto kupić kawy, bo podobno gdzieś była tania. Kupiliśmy ponad 30 kg. Przy tej okazji była możliwość przejść się po mieście. Wszędzie pusto” – pisał.

„Chłopaki przeżywają za bliskich co nie wyjechali z Ukrainy, o ich życie. Martwią się też o bliskich, którzy wyjechali. Jak sobie radzą? Dziś dwóch naszych dostało się do niewoli. Nie wiadomo co z nimi i jak. Martwimy się. Chłopaki, jak przychodzą pogadać, mówią że też tęsknią za bliskimi, za dziećmi, ale zadziwia mnie brak narzekania i złości. Czasem coś takiego jak wojna, daje dużo do przemyślenia. Tu są inne priorytety. Pieniądz się nie liczy. Liczy się wspólnota i jej cel” – relacjonował.

Proszę Was, wspierajcie nas tu i czyńcie dobro tam

Przekazuję Wam kolejne wiadomości z Kijowa.

„Ciężki dzień pod wieloma względami. Kazano nam na magazynie wydawać minimum leków a większość pakować na magazyn aby zrobić rezerwę. Trochę mnie złapało gardło i przeziębienie, ale to nie dziwne. Wszyscy tu przeziębieni. Ciężko tu, ale naprawdę jest wiara w zwycięstwo. Że ten koszmar się skończy. Sergiej, co Wam pisałem wczoraj, pracuje dziś w kuchni u nas i zrobił na obiad mega smaczny barszcz. Tu cieszysz się każdym cukierkiem, ciastkiem zwykłym krakersem, którym w normalnych warunkach bym pewnie pogardził. Dziś zrozumiałem, że choć mówię, że nie boję się śmierci, to jednak boję się momentu przejścia. Dziwne uczucie. Wyciszenia, chęci płaczu. Nie wiem co powiedzieć. Teraz wiem, co czują chłopaki. Oni to dopiero mają” – pisał kilka dni temu Aleksander.

„Wiem że dziś niedziela. Wielu z Was było w kościele, wypoczęło a jutro praca . Ja dziś mogę powiedzieć, że nie byłem w kościele. Nie byłem na mszy, nie modliłem się , jedynie na przerwie poszedłem do Cerkwi na terenie naszego Batalionu. Po prostu siedziałem i patrzyłem na Matkę Bożą. Dziś trudny dzień . Rano wraz z hospitalerami pojechałem na front, aby odwieźć leki. Było jakoś po 5:00 rano. Poprzednia noc w Kijowie była trudna , Ruscy strzelali całą noc, choć nie było alarmu powietrznego po godzinie 22:00, jedynie jakoś po 21:00. Na chwilę schowaliśmy się do piwnicy, bo śpię na poddaszu. Dziś w dzień już się oswoiłem z wyjącą syreną w mieście. Mieliśmy jakoś po 12:00 incydent, ale wszyscy żywi na terenie Batalionu” – pisał przed tygodniem.

„Druża” czyli „przyjacielu”

„Dziś zginął jeden z naszych chłopaków. Dwóch rannych w szpitalu. Dzień jak dzień pracy po powrocie z frontu zająłem się rozdzielaniem leków na jutro. Wiecie, jak u nas coś się robi w Polsce, to trzeba przejść tysiące szkoleń albo kursów, a tu na wojnie, są inne warunki . A więc ja dziś wraz z Googlem, przez telefon z Iwonką i na miejscu z Anią i Razcislawem, dzielnie udajemy farmaceutów” – pisał Aleksander w ubiegły poniedziałek, jeśli dobrze pamiętam.

„Mam dobry pokój. Jest nas tu trzech Polaków. Ja, Tomek i Michał – są dziennikarzami z TVN, ale są niesamowicie zdolni i mega wspaniałe chłopaki. Też się troszczą o mnie. Co jeszcze? Dużo by pisać, wojna jest straszna rzecz. Pięknie patrzeć na ukraińskich żołnierzy, z którymi dzielę wspólny dach, stół i życie. U nich zwracają się do siebie „druża” czyli „przyjacielu”. Mega mnie to podnosi na duchu. To samo młode dziewczyny. Wprawiają mnie w zdumienie swoją odwagą. Nie wiem, czy bym radę tak jak one. Proszę Was, wspierajcie nas tu i czyńcie dobro tam” – dodawał.

Sytuacja się pogarsza, ale nie mogę ich teraz opuścić

Wczoraj otrzymałem kolejne dwie wiadomości.

„Piszę Wam, bo potrzebuję Waszej pomocy. Módlcie się . Modlitwa to nie tylko błaganie Boga, ale modlitwa to też brak obojętności. Nie bądźcie obojętni! Ciężki dzień. Strzelają do nas. Strzelają w Kijowie, bardzo blisko. Jak pocisk spada kilka kilometrów od nas, to w naszym budynku wszystko się trzęsie. Chcę Wam przekazać informację o śmierci jednej z naszych grup wyjazdowych. Dziś rano wyjeżdżaliśmy o tej samej porze. Zginęło ich pięciu, wśród nich mój znajomy Supczik-Zupka. Trafili w nich granatem. Ciała są już w garnizonie. Sytuacja u nas się pogarsza. Kijów zaczyna być mocniej ostrzeliwany. Wiem, że w tym momencie nie mogę ich opuścić” – pisał.

„Po Supcziku została mi pamiątka, bo dał mi przedwczoraj takie metalowe pudełeczko na papierosy albo na leki. Fotkę zrobię to podeślę. To wszystko dzieje się, jak w filmie . Trochę sam temu wszystkiemu nie wierzę. Powiem Wam, że to wszystko uczy prostej miłości, bycia bez tłumaczenia. Tu i teraz. Nie martwcie się, jak jeżdżę na wyjazdy to mam kask, kamizelkę kuloodporną, a nawet dwie. Z 15 kg mam na sobie i dobrą ekipę z bronią, ale już widziałem, że wobec śmierci nie ma nic mocnego. Wyślę Wam utwór, który był napisany, jak żegnano ofiary Majdanu. Teraz puszczają go tu, kiedy ktoś ginie. Dziś też leciał” – pisał Aleksander wczoraj.

A we Lwowie?

No cóż. We Lwowie znacznie „normalniej” niż w Kijowie, choć bardzo dużo ludzi i czuć tę niepewność. Widać masową ucieczkę ze wschodu na zachód Ukrainy. Nie kupicie tu wódki – „Chcesz pić? Najpierw walcz”.

Mieszkanie Marii zamieniło się chwilowo w punkt przerzutowy we Lwowie. Tu trafia insulina dla diabetyków, leki dla epileptyków (tu poproszono mnie o wspomnienie Fundacja Dla Dzieci z Cukrzycą), żywność, paczki do konkretnych osób z innych części Ukrainy. Wszystko rozprowadzane jest bardzo szybko. Przyjeżdżają ludzie i zabierają to dalej – Odessa, Charków, Kijów. We Lwowie podśmiewują się, że nigdzie, w żadnych mediach, wojna nie wygląda tak strasznie jak w polskiej TVP. Panie Jacku, szacunek i ukłony!

Niesamowita motywacja Ukraińców

Co jakiś czas na drodze wyłaniają się posterunki, które czuwają nad tym, co dzieje się na drogach prowadzących do Lwowa. Wjazd do Lwowa przypomina wjazd do Bagdadu. I słusznie. Busy są patrolowane szczególnie, czy przypadkiem nie przewozi się czegoś, co mogłoby służyć mniej szczytnym celom. Posterunki są wypełnione mężczyznami – chyba taką obroną terytorialną oraz żołnierzami i policją. Widać sprawną współpracę i organizację.

wjazd do lwowa

W nocy? To samo. Zatrzymujemy się do kontroli. Chwilę rozmawiamy, żartujemy i jedziemy dalej, w kierunku granicy. Wobec Polaków bardzo pozytywne reakcje.

Co będzie dalej?

Nie wiem. Nikt nie wie. Chciałbym podziękować Fundacja Pamięci Narodów za to, co robi. Za zaangażowanie, serce, dary i mnóstwo godzin, które trzeba poświęcić na organizację całego przedsięwzięcia. Michałowi dziękuję za wspólną drogę i rozmowę. Marii – za kawę we Lwowie. Ukraińcom – za opór wobec tej putinowskiej hałastry. A Polakom? Tradycyjnie mogę jedynie podziękować, za to, że są jacy są. Mam zaszczyt być częścią społeczności, dla której nie ma rzeczy niemożliwych.

Czytaj dalej