Connect with us

Nawiasem Pisząc

Ile są warte obietnice Tuska?

logo nawiasem pisząc

Opublikowano

on

Wróćmy na chwilę do tematu reparacji, bo Donald Tusk, jak zwykle, postanowił pokazać, że bliżej mu do Niemiec, niż do Polski i zadeklarował, że przecież Polska zrzekła się reparacji (w czasach, kiedy nie mogła sama o sobie decydować, ale o tym już nie wspominał), więc sprawa zamknięta. Dosyć odważna decyzja, bo premier akurat jest takim politykiem, który lubi sprawdzać, jakie są głosy opinii publicznej, żeby wiedzieć, co obiecywać, a tutaj sprawa jest jasna. Prawie 60% badanych stwierdziło, że Polska powinna domagać się reparacji od Niemiec – tylko 20% było przeciwnego zdania. 21,9% stwierdziło, że nie mają pewności.

Wielki, cichy bohater

Cóż, mnie się wydaje, że gdyby Niemcy mieli odrobinę honoru, to już dawno reparacje by wypłacili, ale ciężko wymagać honoru od kogoś, kto dokonuje tak obrzydliwego ludobójstwa, jak robili to nasi zachodni sąsiedzi w latach 1939-1945. Zapewnienia Scholza, że „Niemcy będą starały się realizować wsparcie na rzecz osób ocalałych z okupacji” są zwyczajnie bezczelne. Po pierwsze wojna wybuchła 85 lat temu, więc ciężko będzie znaleźć żyjącą osobę, która może poświadczyć, że jest bezpośrednią ofiarą niemieckiej agresji. Po drugie – Niemcy bardzo mocno dbali, żeby tych osób było jak najmniej i mordowali naszych rodaków bez litości. Po trzecie wreszcie – panuje opinia, że każdy polski obywatel miał w gronie znajomych kogoś, kto tej wojny nie przeżył. Tak szeroka była skala prześladowań. Na przykład moja rodzina – jakoś na początku wojny Niemcy organizowali łapanki do obozu pracy w mieście, w którym mieszkała moja Babcia. Babcia miała wówczas piętnaście lat. Mieszkała ze swoją mamą i młodszą siostrą. Jej bracia i ojciec wyprowadzili się gdzieś indziej, bo doskonale wiedzieli, że jako mężczyźni będą na pewno zabierani do obozu. To był początek okupacji, a po tym jak Niemcy potraktowali obrońców Westerplatte, kiedy ci poddali po heroicznej walce, utarło się przekonanie, że może mają jakieś ludzkie odruchy. Nie mieli. Babcia ze swoją mamą postanowiły, że one się schowają, a drzwi otworzy Niemcom najmłodsza córka – wówczas 11- albo 12-letnia. Były przekonane, że tak małego dziecka nie wezmą do obozu pracy, bo przecież jaki byłby z niej tam pożytek. Niestety, wzięli. Babcia wspominała, że próbowały ją wyciągać, wykupić, wybłagać – ogólnie próbowały wszystkiego. Mówiła też, że miała wrażenie, że jakąś chorą przyjemność sprawiała Niemcom ich rozpacz i kolejne odmowy. Po dwóch tygodniach stał się cud – podczas którejś z kolei próby negocjacji, podszedł do nich pewien mężczyzna, na oko dwudziestoletni i sam zgłosił się na ochotnika, w zamian za wypuszczenie siostry mojej Babci. Tym razem się zgodzili, bo chłopak był dobrze zbudowany i silny, a tamta dwunastolatka… już umierała. Zmarła parę dni po powrocie do domu. Mama mojej Babci do końca życia wyrzucała sobie tamtą decyzję, która kosztowała życie jej najmłodszą córkę. Do końca życia nie mogła sobie jej darować. Oczywiście próbowaliśmy potem odszukać tamtego człowieka. Moja rodzina ponawiała próby wykupienia go z obozu. Przynosiły wszystkie swoje kosztowności, biżuterie, pieniądze. Niemcy byli nieugięci. One wiedziały, że się nie zgodzą, bo skoro nie chcieli wydać małej dziewczynki, to dlaczego mieliby oddawać młodego, silnego mężczyznę, ale sumienie kazało im się starać, mimo braku nadziei. Próbowaliśmy szukać go również po wojnie, ale niestety nie wiemy, czy przeżył ją w ogóle przeżył, nie wiemy, jakie były jego dalsze losy. Pamiętam, że już za mojego życia, Babcia doszukiwała się jakichkolwiek informacji z nim związanych. Po co Wam o tym wspominam? Żeby podkreślić, że polscy bohaterowie, to nie tylko ci, których nazwiska znamy i słusznie upamiętniamy. Było bardzo wielu takich bezimiennych bohaterów, którzy poświęcili siebie, żeby bezinteresownie ratować drugiego (obcego!) człowieka. Ten mężczyzna zawsze będzie miał swoje miejsce w moim sercu i w mojej pamięci. Przepraszam, że nie udało nam się Ciebie odnaleźć. Będę pamiętała o Twoim heroizmie zawsze, mimo że nie miałam zaszczytu Ciebie poznać. Ale to, co zrobiłeś dla mojej rodziny było wielkie. Wiem, że pewnie tego nie czytasz, ale głęboko wierzę, że wiesz, że o Tobie myślę. Prawdopodobnie już w tym drugim życiu, bo Bóg nagrodził Twoją wielką ofiarę. Ogromnie, ogromnie dziękuję.

Hańbiący argument

Wracając do głównego wątku – pamiętacie może, kiedy PiS wrócił do tematu reparacji? To było chyba dwa lata temu. Kojarzycie, jak wtedy zachowała się Platforma? Na początku, oczywiście, krytykowali pomysł ówczesnej partii rządzącej – bo nie ma co wracać do przeszłości, bo Niemcy są teraz naszym największym sojusznikiem, bo lepiej robić sobie przyjaciół, niż wrogów. Z tym ostatnim się zgadzam, ale przyjaciele powinni w jakiś sposób zadośćuczynić swoim grzechom. Niedługo później retoryka całkowicie się zmieniła (kolejny przykład na to, jak bardzo Tusk bada opinię publiczną) i politycy Platformy zapewniali, że reparacje jak najbardziej się należą, ale tylko KO jest w stanie je wynegocjować, bo PiS nie jest szanowany w Europie. No to niedawno Tusk pokazał, jak bardzo byli w stanie. Miałam wrażenie, że nawet Scholz jest zaskoczony jego poddańczością. No, ale Tusk przecież już władzę zdobył i nie musi się martwić o niespełnione obietnice. A podejrzewam, że faktycznie czai się na jakieś stanowisko w UE, więc musi się swoim przyszłym pracodawcom jakoś przypodobać. Polskich obywateli może mieć, swoim zwyczajem, w poważaniu. Najwyżej trochę im się pomydli oczy, że przecież zgodził się na CPK. I będzie, na pewno będzie – jak gorąco teraz wszyscy jego podwładni zapewniają. Szkoda, że jakiś czas temu mówił co innego, szkoda, że robił wszystko, żeby ten projekt uwalić, szkoda, że jeszcze do niedawna było nam wmawiane, że przecież ten pomysł to gigantomania PiS-u, a posłanka Wcisło otwarcie mówiła, że „jesteśmy przeciwko PCK, CPK i innym nazwom”. Kto takie głupie baby wybiera do Sejmu, to ja nie wiem. Do tej pory byłam pewna, że w konkursie na najbardziej bezmyślną posłankę, nikt nie jest w stanie wyprzedzić Jachiry, Scheuring-Wielgus czy Żukowskiej, aż tu nagle wchodzi Wcisło. Cała na biało. Myślę, że warto też przyjrzeć się argumentowi, który podał Tusk, podczas ogłaszania swojej decyzji. Że przecież my się tych reparacji dawno zrzekliśmy, więc o co nam, kurna, chodzi. Pomijam już fakt, że dwadzieścia lat temu (i około dwóch lat temu również) wypowiadał się całkiem inaczej, ale widocznie w tamtym okresie nie był u władzy, więc trzeba było kłamać. Za Polskę decydowały wtedy komunistyczne władze. A decydowały za Nią między innymi dlatego, że Niemcy zdecydowali się nas zaatakować, a zachód Europy – poświęcić. To była tylko tragiczna konsekwencja. Rafał Ziemkiewicz twierdzi, że podnoszenie tego argumentu jest takim samym skur****ństwem, jak akceptowanie umowy, którą kiedyś podpisał człowiek niepełnosprawny intelektualnie, wedle której zgadza się na odebranie mu majątku, bo tak naprawdę nie wiedział, co robi.

I trudno się tutaj z Ziemkiewiczem nie zgodzić.

M.

Wesprzeć nas można poprzez Patronite

Nawiasem Pisząc

Nowe sposoby na przekroczenie granicy z Polską

logo nawiasem pisząc

Opublikowano

on

Całkiem niedawno trafiłam na dwa – trzy reportaże, rzucające dużo światła na to, kim są uchodźcy na naszej granicy z Białorusią oraz – przede wszystkim – w jaki sposób przekraczają tę granicę. Materiały, które otworzyły mi oczy w wielu kwestiach i które mogłoby się przydać również naszym służbom. O ile, oczywiście, coś się w tej sprawie zmieni, bo od kwietniowego skandalu, a potem śmierci naszego żołnierza, nie widzę, żeby coś się tam specjalnie ryszyło. Ot, była okazja powrzucać pełne oburzenia wpisy na TT/X, więc rzucili się opisywać, jakich to oni konsekwencji nie wyciągną. Potem jednak – jak za każdym razem – temat się znudził, pojawiły się inne, ciekawsze, więc nikt już nie będzie rozliczał Tuska za jego twitterowe obietnice. Przecież nie rozliczamy go nawet za te kampanijne, więc z co za problem? Zresztą, to nie pierwszy polityk, który tylko mówi, a nie robi. I z pewnością nie ostatni. Przyzwyczailiśmy się.

Wagnerowcy zawsze chętni do pomocy

Wydawałoby się, że granica z Białorusią jest dobrze zabezpieczona. Płot postawiono; wysłano policję, wojsko, WOT, Straż Graniczną, komandosów, Żandarmerię Wojskową. Ekipa, że mucha nie siada, organizacyjnie jednak wyszło mocno tak sobie, bo nikt nie wiedział czyje rozkazy ma wykonywać. Warto wspomnieć, że dopiero po śmierci ś.p. Mateusza Sitki zaczęto szkolić wojskowych z… używania tarcz. A robili to funkcjonariusze policji, którzy mają doświadczenie w tego typu akcjach, w których trzeba na przykład jakiś protest czy zgromadzenie rozgonić. W każdym razie, nie dziwi zgromadzenie aż tylu mundurowych na naszą granicę, bo mniej więcej od listopada 2021 roku co jakiś czas organizowane są próby przekroczenia granicy podczas zmasowanego ataku uchodźców. Wtedy też pojawiły się pierwsze doniesienia, ze ci uchodźcy jacyś tacy… za dobrze wyszkoleni i przygotowani są. Że wiedzą, gdzie i w jaki sposób atakować, żeby zwiększyć swoje szanse, a jeszcze przy okazji jakiegoś polskiego funkcjonariusza zranić. To właśnie wtedy zaczęto oficjalnie mówić o tym, że sytuacja przy polsko-białoruskiej granicy to prowokacja przygotowana przez Putina i Łukaszenkę. Pamiętamy chyba takie głosy i pamiętamy, jak bardzo nie chcieli w to uwierzyć niektóre środowiska w Polsce, ignorując te ostrzeżenia i krzycząc jeszcze głośniej o uchodźczym rasizmie. Tymczasem, jest się czego obawiać, bo pamiętamy przecież, że na Białoruś w pewnym momencie trafili… wagnerowcy. I nie ma się, co łudzić, że bez Prigożyna nie są już tacy groźni – to są cały czas ci sami niebezpieczni ludzie, rewelacyjnie wyszkoleni i nie posiadający żadnych skrupułów. Ludzie, którzy potrafią zabić na pstryknięcie. A co za tym idzie – to są wciąż ludzie, którzy mogą się przydać Putinowi. Zwykli najemnicy, płatni zabójcy. Ostatnie doniesienia mówią o tym, że to najprawdopodobniej wagnerowcy szkolą „uchodźców” do walki z żołnierzami, pilnującymi nasze granice, na których instruują ich, w które miejsca ciała mają celować, żeby zadać odpowiednio ciężką ranę, a może nawet odebrać życie. Do sieci trafiło krótkie nagranie, na których widać fragment takiego szkolenia: Będziecie mieli sprzęt i noże. Waszym zadaniem będzie atakować w niechronione miejsca: szyję, pachy, nogi, ręce. I najważniejsze – nie bójcie się. Nie będą do was strzelać, a jeśli już to tylko w powietrze. Bardzo niepokojąco brzmią te słowa w kontekście tego, co później działo się na granicy. Jeszcze bardziej niepokojące jest to, że nic w tej sprawie nie zostało zrobione, No OK, Tusk natrzaskał ileś tam kolejnych twittów, ale poza tym raczej niewiele więcej zostało zrobione. I warto wspomnieć, że to nagranie wypłynęło mniej więcej pod koniec 2021 roku. Od tamtego czasu próbowano różnych pomysłów, żeby wzmocnić naszą wschodnią granicę, ale do tej pory brakuje np. przepisów, które pozwalałyby użyć broni w sytuacjach ekstremalnych. A nie, przepraszam – takie przepisy są, tyle że wojskowi mimo wszystko obawiają się użyć broni, bo… właśnie na mocy jednego z takich przepisów aresztowano grupę żołnierzy. W Polsce od jakiegoś czasu prawo działa tak, jak komuś pasuje. Przepis, który miał zwalniać z odpowiedzialności polskich mundurowych, jeśli ci użyją broni, stał się gwoździem do ich trumny. Bo być może ich sytuacja nie była wcale aż tak dramatyczna, żeby wyciągać broń i oddawać strzały ostrzegawcze?

Polscy „pożyteczni idioci” i jak z nimi postępować?

Nie ma dowodów na to, że to faktycznie wagnerowcy organizują krótkie szkolenia dla kolejnych migrantów, próbujących dostać się do Niemiec przez teren Rzeczpospolitej, chociaż służby uważają to za bardzo prawdopodobne. Ale pojawiły się dowody na to, że pomagają im również inne osoby. Mowa oczywiście o „kojotach”, którzy za gruby hajs pomagają w przemycie „uchodźców”. Jakiś czas temu do sieci trafił „konkurs”, którego zwycięzcy mogą liczyć na tańszy przemyt za granicę: Kto pierwszy poda odpowiedź, może liczyć na 12,5% zniżki od wartości czeku (…) Tym razem będzie trudne, bo młodzi ludzie szukają w necie i mają gotową odpowiedź. Jak nazywał się polski żołnierz, który zginął na granicy białorusko-polskiej? Fajna zabawa, prawda? Ta „promocja” dotyczyła akurat zniżki na podróż z Mińska na polsko-białoruską granicę, na której przewodnik dokładnie wyjaśni, w których miejscach i momentach można najłatwiej przekroczyć naszą granicę – a w razie problemów przecież chętnie pomoże. Ten i wiele podobnych wpisów można znaleźć na arabskojęzycznych czatach, na których starający się nielegalnie przedostać do Niemiec ludzie szukają odpowiednich przewodników. Zaczęła je czytać, tłumaczyć i analizować na Twitterze Klara Sołtan. I to jest naprawdę kopalnia wiedzy. Oni tam wszystko opisują, całe procesy przemytu tych ludzi. I nawet nagrywają filmiki reklamowe – w których pokazują dokładnie, jakie będą warunki bytowe podczas podróży czy zakwaterowania, cały plan, rozpiski, a nawet filmiki szkoleniowe. Większość z tych ludzi miała załatwione rosyjskie wizy – a sama Rosja od tych paru lat dużo chętniej takie wizy wydaje. Przypadek? Właśnie na tamtych czatach przekazują sobie informacje, które punkty na granicy są najpewniejsze, na bieżąco informują o tych „spalonych”, ale też tych nowo odkrytych. Na bieżąco mamy też wrzucane kolejne filmiki, na których grupa imigrantów nie niepokojona przez nikogo spokojnie przekracza naszą granicę i ukrywa się w lesie. A dlaczego o tym wszystkim piszę? A, bo mniej więcej w tym samym okresie, pan Władysław Kosiniak-Kamysz był łaskaw uprzejmie prosić naszych przygranicznych aktywistów, żeby może, na krótką chwilę, wstrzymali się z popełnianiem przestępstw. O co chodzi? Otóż niektóre z tych osób biorą aktywny udział w przemycie ludzi, instruując ich przy granicy, kiedy i gdzie można przekraczać, bo jest pusto, a Straż Graniczna stacjonuje akurat na innym odcinku. Czyli mamy ludzi, którzy aktywnie i świadomie łamią polskie prawo, bo albo im się wydaje, że robią dobrze, albo przytulają za to jakieś pieniążki. I co na to odpowiada nasz wicepremier i minister obrony narodowej? Że on bardzo prosi, żeby przestali. Że rozumie odruch serca, ale tak nie wolno. Tylko tyle. Nie było choćby maleńkiej groźby, że na przykład osoby złapane na takiej próbie trafią od razu do aresztu i będą sądzeni jak zwykli przestępcy – którymi zresztą są. Nie, pan Kosiniak-Kamysz wolał się bawić w dobrego policjanta, ale zapomniał, że do takiej zabawy przydałby się również zły. Ale gdzie tu miejsce na złego policjanta, przecież to jest uśmiechnięta Polska, więc wszyscy funkcjonariusze na granicy też mają się uśmiechać. Dlatego ludziom, którzy pomagają sforsować polską granicę, mogą co najwyżej pogrozić paluszkiem. I delikatnie poprosić, żeby więcej tak, z łaski swojej, nie robili. Tak. Żyjemy w kraju, w którym wicepremier i minister obrony narodowej apeluje do przestępców, którzy pomagają w przemycie ludzi, że fajnie by było, jakby się na trochę wstrzymali. Że spoko z nich ziomki, ale wiecie, rozumiecie, odrobina umiaru nikomu jeszcze nie zaszkodziła. Że przemycać to sobie mogą, ale może trochę później, a najlepiej tak, żeby Straż Graniczna przypadkiem nie zauważyła, bo potem sami nie wiedzą, co mają robić.

W skrócie chyba tak wygląda sytuacja na naszej granicy z Białorusią. Problem jest rozwiązywany na Twixie, na którym politycy budują sobie słupki poparcia – niestety nie jest rozwiązywana na miejscu. Putin z Łukaszenką ogrywają nas już w zasadzie jak dzieci. Politycy interesują się tylko tym, czy i jak bardzo jakaś niebezpieczna sytuacja na granicy może wpłynąć na ich wyniki oraz jak ewentualnie można je poprawić. Do tego ich rola się ogranicza, bo kiedy dochodzi już do konkretnych decyzji i jasnych stanowisk, są nagle bardzo zajęci czym innym. Dlatego działanie Polski zmierzające do poprawy sytuacji na granicy ograniczyła się do kilku wpisów na TT/X, zapewnieniem, że skoro herr Tusk powiedział, że będzie ona bezpieczna to znaczy, że będzie bezpieczna i czołobitnego apelowania do przestępców, żeby nie popełniali przestępstw.

Brzmi jak plan.

https://www.facebook.com/nawiasempiszacoswiecie

Czytaj dalej

Nawiasem Pisząc

Och! Jak kolorowo!

logo nawiasem pisząc

Opublikowano

on

W końcu zaczyna być światowo w tej naszej zacofanej, choć uśmiechniętej Polsce! Już niedługo Sylwestra będziemy mieli cały rok, tylko że zamiast tych zaściankowych fajerwerków, będziemy puszczać z dymem samochody – choć tutaj musimy się jeszcze pościgać trochę z Europą, bo tutaj niekoniecznie mamy tylko elektryczne auta, a te to wiadomo, że jarają się jak złoto. A benzynowe podpalać to jakoś tak mało klimatolubnie. Nie wiem tylko, czy będzie to akurat wielka przeszkoda dla naszych wspaniałych gości, których widzimy już w Polsce coraz więcej. I zanim przejdę do kolejnych akapitów napiszę wyraźnie (chociaż pewnie osoby z innej bańki i tak w to nie uwierzą) nie mam nic do czarnoskórych czy mieszkańców Bliskiego Wschodu. U mnie w pracy jest sporo takich ludzi i nie mam z tym żadnego problemu – z jednym się nawet zakolegowałam. Ale, no właśnie… pracują, uczą się polskiego, nie stwarzają problemów. Z tym polskim to wiadomo – niektórym idzie lepiej, innym trochę słabiej, ale jak się wchodzi do kuchni i życzy któremuś „Smacznego”, to wie, że odpowiada się „Dziękuję”. Wiem, że to nic przesadnie skomplikowanego, ale chciałam dać prosty przykład. A też nie wymagam od każdego cudu, bo nasz język jest jednak bardzo trudny.

Pierwsze próby ubogacenia

Ale do brzegu – tylko w ciągu ostatnich kilku dni mieliśmy parę przykładów takiego ubogacenia. Najpierw Internet obiegł film, na którym widać, jak czarnoskóry mężczyzna skacze po jednym samochodzie, próbuje włamać się do drugiego, zaczepia ludzi na ulicy, a w końcu przewrócił przechodnia. Na tym się jednak skończyła jego radosna zabawa, bo Polacy wciąż są nietolerancyjni, więc przewrócony chłopak od razu wstał i bardzo chciał wyjaśnić, co sądzi o tego rodzaju ubogaceniu kulturowym. Wtedy Murzyn odszedł bardzo przyspieszonym krokiem. W Piotrkowie Trybunalskim niedawno policja musiała obezwładnić innego uśmiechniętego gościa, który chodził z nożem po ulicy i groził ludziom, a w Warszawie funkcjonariusze wyciągnęli broń i wywlekli z Bolta innego ubogacającego, chociaż ten akurat nie wiem, co zrobił. Cóż, mnie się wydaje, że policjanci jeszcze nie wyciągają broni i nie wyrzucają ludzi z ich samochodów bez powodu, ale pewnie się nie znam i był to jawny przykład rasizmu systemowego. A to jest tylko kilka przykładów z ostatnich dni – o wielu innych pewnie nie słyszeliśmy. Strasznie szybko nam się ich namnożyło, od kiedy Tusk objął władzę, a przecież jeszcze oficjalnie nikogo nie wpuszczamy. Zdaję sobie sprawę, że tych ludzi było już całkiem dużo wcześniej i dobrze widać to było zwłaszcza na warszawskim Śródmieściu, ale też do takich sytuacji nie dochodziło. Poczuli się zbyt pewnie, czy może po prostu nie zauważyliśmy, że nagle zrobiło się ich jakby trochę więcej? Dobrze by było jednak otworzyć oczy i zacząć działać w tym temacie, bo jeśli doprowadzimy do sytuacji, jak w Niemczech i we Francji, to będzie już za późno.

Rozwiązaniem post na Twitterze!

Tymczasem nasz rząd i jego pozbawieni rozumu wyborcy widzą tylko jednego winowajcę. PiS i aferę wizową. Nie zamierzam udawać, że nic się nie stało, bo to akurat mają opanowane do perfekcji tuskowi wyznawcy, kiedy chodzi o afery ich ukochanego rządu, ale akurat wypisywanie na Twixie, że to wszystko wina tamtych, a nie nasza sytuacji nie rozwiąże. Średnio też jest to przekonujące, kiedy ci sami ludzie wyzywają PiS od rasistów, bo puścili jakiś spot ze zdjęciem trójki czarnych mężczyzn. Bo co ci konkretni ludzie zrobili? W sumie to nie wiemy, może nawet nic i może nie zamierzają nic zrobić, ale to miało nam po prostu uświadomić, że tych ludzi jest coraz więcej. A jak zacznie być za dużo, to zrobi się niefajnie. I oczywiście ci sami ludzie, którzy mówią o wielkim rasizmie w nowym spocie PiS, zapomnieli, że kiedy wyszła ta cała afera wizowa, ekipa Tuska zrobiła całkiem podobny film. Ten sam, którym Jaki załatwił pewną niezbyt dobrze przygotowaną do wywiadu panienkę z TVN. A wiecie, kto jeszcze był oburzony tym spotem? Stefan Niesiołowski, który pisał o szczuciu nienawiścią. Facet, który nigdy – przenigdy! – nie czuł do nikogo nienawiści, a na wizji, co prawda, pluł jadem, ale się nie oblizywał W każdym razie winnego już mamy. I wiemy też, kto na pewno nie jest winny. Niemcy. Wydało się, że niemiecka policja przewiozła przez naszą zachodnią granicę pewną migrancką rodzinę, zostawiła ich tutaj i sobie pojechała. Ale tym nie ma się co martwić, bo podobno Niemcy przyznali, że było to złamanie procedur, przeprosili i obiecali poprawę. Szef MSWiA daje wiarę ich tłumaczeniom, że to byli po prostu niedoświadczeni funkcjonariusze, co szybko podchwycił DEMAGOG (czyli finansowany przez Unię Europejski „fact-checking”, mający dementować fejki, ale niestety coraz częściej dementujący prawdę), iż kłamstwem jest, że Niemcy CELOWO podsyłają nam migrantów.

To tak tylko przypadkiem…

Ja mam w takim razie dwa pytania. Jak bardzo niedoświadczeni byli ci policjanci? Nie wiedzieli, że nie można sobie wziąć randomowej migranckiej rodziny, przejechać z nią przez granicę i porzucić? Naprawdę kupujemy tłumaczenia, że nie znali takich procedur? Niemcy mają nas za idiotów i – wiecie co? Jak czytam teraz tłumaczenia Macieja Duszczyka, to w sumie się im nie dziwię. I co to znaczy, że nie zrobili tego celowo? Pobłądzili przy polskiej granicy, nie wiedzieli, że wiozą migrantów, czy przyjechali na zakupy i zapomnieli ich zabrać z powrotem, jak przywiązanego psa? Przez przypadek to zrobili? Chyba na to wychodzi, każą nam myśleć, że albo przez przypadek, albo przez pomyłkę. Cóż, ja nie kupuję tych tłumaczeń. Mam podejrzenia, że robią to już od jakiegoś czasu, a teraz po prostu dali się złapać. I jeśli jakiekolwiek konsekwencje spadną na tych funkcjonariuszy, to tylko za to. Wątpię, czy trwało to jeszcze za rządów PiS-u, bo oni akurat coś by pokrzyczeli (i na tym by się pewnie skończyło), ale kiedy do władzy doszedł wielki przyjaciel narodu niemieckiego, to nie ma problemu. Jakby co, to się naściemnia, że mamy tu kompletnych idiotów w służbach, Doniek i tak zrobi wszystko, o co go ładnie poprosimy.

M.

https://www.facebook.com/nawiasempiszacoswiecie

Czytaj dalej

Nawiasem Pisząc

Kolejna ofiara ideologii trans

logo nawiasem pisząc

Opublikowano

on

Całkiem przystojny facet, prawda? Tylko że… to wcale nie jest facet. To kolejna ofiara transseksualnego oszustwa, która uwierzyła, że tranzycja rozwiąże wszystkie jej problemy, a potem pozostało tylko żałować swoich decyzji. Scott Newgent, bo tak obecnie nazywa się człowiek urodzony jako kobieta, nie wzbudza jednak aż takiej mojej empatii, jak wspominana tu kiedyś Chloe Cole. Ta pierwsza dała się bowiem oszukać jeszcze jako nastolatka, a środowisko transpłciowe zataiło przed nią i jej rodzicami wszelkie skutki uboczne operacji zmiany płci. Tymczasem Scott…

Uczmy się na cudzych błędach

Tymczasem Scott zdecydowała się (tak, wiem, jak to brzmi, ale co poradzę?) na ten krok już jako dorosła osoba i matka trójki dzieci. Staram się zrozumieć, ale wydaje mi się, że dobro dzieci powinno być na pierwszym miejscu – a podejrzewam, że dla nich było to co najmniej dziwne, kiedy mama nagle stała się tatą. A teraz znowu mamą, mimo że wygląda jak mężczyzna. Nastolatki są bardzo łatwe w manipulacji, ale wydaje mi się, że dorosła kobieta powinna być odporniejsza na takie zabiegi. Tak czy inaczej, Newgent jest kolejną osobą, która głośno mówi, że tranzycja wcale nie jest ratunkiem, dlatego też przez „przyjazne” mu kiedyś środowisko jest nazywana obecnie fanatykiem. Bardzo podobna sytuacja dotknęła przecież Polaka, Łukasza Sakowskiego. Scott przede wszystkim podkreśla, że w medycznych tranzycjach, zwłaszcza dzieci, nie chodzi o żadną tolerancję czy prawa człowieka, ale o pieniądze. Jak zawsze. Badania rynkowe mają przewidywać, ze w ciągu mniej niż dziesięć lat, „opieka” afirmująca tożsamość płciową będzie generować więcej niż pięć miliardów dolarów rocznie. I dokona tego, oszukując i manipulując przede wszystkim młodymi ludźmi. A, jak podkreśla ten człowiek, operacja zmiany płci jest zwyczajnie eksperymentalna, niebezpieczna i niczego nie leczy. Na co mamy niestety coraz więcej przykładów. Na tej stronie opisałam co najmniej trzy, a słyszałam jeszcze o kilku kolejnych. Nie zapominajmy też, jak środowisko LGBT reaguje na takie osoby, więc można chyba śmiało podejrzewać, że tych osób jest więcej, ale boją się ujawnić.

Konsekwencje nie do naprawienia

Newgent przeszła terapię hormonalną i serię operacji, żeby zmienić się z Kellie w Scotta i, jak twierdzi, prawie umarła w jej trakcie, a na pewno skróciła sobie życie o ładnych kilka lat. I to chyba boli ją najbardziej, bo obecnie jej dzieci są dla niej najważniejsze, a obawia się, że nie będzie żyła na tyle długo, żeby poznać swoje wnuki. Do tej pory ma powracające zakażenia i nikt nie wie, dlaczego, bo „nie powinno tak być”. Ale czego innego można się spodziewać po operacji tak mocno ingerującej w organizm człowieka, zwłaszcza że była zupełnie niepotrzebna? Tak, tranzycja jest formą samookaleczenia i należałoby zacząć karać z pełną surowością ludzi, którzy manipulują młodymi, zagubionymi dzieciakami, bo przecież liczy się kasa. Trans-mężczyzna podkreśla, że tak naprawdę nie wiadomo, co się będzie działo z ciałami dzieciaków w przyszłości, które przeszły taką operację, bo… nigdy nie zrobiono żadnych badań. Lobbyści transseksualizmu nie mają jednak żadnych oporów, żeby nakłaniać do tego najmłodsze osoby, mimo że wiadomo już, że skutkuje to wczesną osteoporozą, bezpłodnością i brakiem zadowolenia z seksu – przy czym to ostatnie jest chyba najmniejszym problemem. Newgent wylicza, że często dorosłe już osoby, które przeszły takie operacje we wczesnej młodości, mają serca i płuca o rozmiarach jak u dwunastolatków. Można się domyślać, z jakimi rodzajami problemami zdrowotnymi prawdopodobnie będzie się to wiązało. Albo już wiąże.

Niewygodne fakty?

Newgant miał też odkryć, dlaczego w Szwecji, która do niedawna była wiodącym krajem, jeśli chodzi o tranzycje, wstrzymano wszelką medykalizację dzieci w tym zakresie. Podobno istnieje dokument, który w USA jest całkowicie niedostępny, mówiący że kręgosłupy dziewczynek nie rozwijają się prawidłowo podczas przyjmowania blokerów dojrzewania. Jest duża szansa, że taka przykładowo piętnastolatka będzie chodzić zgarbiona przez resztę swojego życia. A dodajmy sobie do tego niemal pewną osteoporozę. Scott zresztą prognozuje, że takie nastolatki dożyją potem najwyżej trzydziestki, ale nie wiem, czy trochę nie przesadza. Nawet jeżeli tak, to mimo wszystko inne skutki takiej operacji powinny skutecznie zniechęcać do podobnych eksperymentów. Newgantowi mieli wmawiać, że jest mężczyzną uwiezionym w ciele kobiety (najczęstszy „argument” chyba), że jej silna osobowość stanowi dowód, że tak naprawdę jest facetem. Słyszał ktoś kiedyś podobne bzdury? To kobiety nie mogą mieć silnej osobowości? Czekajcie, nasłuchuję głosów sprzeciwu ze strony feministek. A nic, cisza. Ciekawe dlaczego? Powiedziałby coś podobnego Bosak albo Kaczyński, a kwik ciągnąłby się jeszcze przez dwa tygodnie. Aha, i Kellie miała się ubierać bardziej jak mężczyzna. To zadecydowało. Tak jakby zjawisko tzw. chłopczyc, czyli dziewczynek, które ubierają się raczej w ciuchy dla chłopców i lubią podobne rozrywki nie jest chyba nikomu obce. To się przecież bardzo często zdarza. Sama taka byłam w dzieciństwie.

Kiedy pociągniemy trans-aktywistów do odpowiedzialności?

Wciąż jednak nie potrafię zrozumieć, jak mogła dać się tak nabrać 42-letnia kobieta? Która na dodatek była matką, więc odpowiedzialność rodzicielską powinna jednak przedkładać nad własne dobro. To była już dorosła, wydawałoby się, że dojrzała osoba, która podjęła świadomą decyzję. Nieodwracalną decyzję. Decyzję, która zrujnowała jej życie. Ale dużą część odpowiedzialności ponosi ona sama. Wydaje mi się, że nie może szukać winy tylko wśród trans-aktywistów, bo sama chyba powinna mieć już na tyle oleju w głowie, żeby rozumieć, że chodzenie w sportowych ciuchach i interesowanie się „męskimi” sprawami niczego w kobiecości nie ujmuje. Co nie zmienia faktu, że mam olbrzymią pogardę do ludzi, którzy w ten sposób manipulują nastolatkami i przekonują ich do samookaleczenia, żeby czerpać z tego zyski czy to finansowe, czy medialne. Nie ma we mnie odrobiny zrozumienia do osób, które świadomie (albo przeciwnie, z powodu własnej ignorancji) doprowadzają innych do zniszczenia swojego życia. To jest coraz szersze zjawisko, a pamiętajmy, że coraz częściej słyszy się, że mówi się, że są transpłciowe o dwuletnich dzieciach. A że to szaleństwo się nie zatrzymuje, można się obawiać, że być może zaczną stosować taką „terapię” na kilkulatkach, bo na przykład taki malec w ramach zabawy wysmaruje się szminką i wskoczy w szpilki swojej mamy. Dlatego ważne są takie głosy, jak ten, mimo że tym razem ofiara tego rodzaju działalności w dużej mierze sama jest sobie winna.

M.

Czytaj dalej