Connect with us

Hoplofobia

Dlaczego lewica twierdzi, że „Teoria Wielkiej Podmiany” to spisek?

Opublikowano

on

„Teoria Wielkiej Podmiany” (The Great Replacement Theory, dalej GRT) prognozuje, że na skutek skoordynowanych działań globalnych, ponadnarodowych elit (utożsamianych często z knowaniami diaspory żydowskiej), promujących ideologię wielokulturowości, biała ludność tubylcza w krajach domyślnie chrześcijańskich o niskich wskaźnikach przyrostu naturalnego ma zostać w niedalekiej perspektywie czasowej fizycznie (demograficznie) zastąpiona kolorową imigracją z obszarów tzw. „Trzeciego Świata”. W kontekście amerykańskim oznacza to głównie zmasowany napływ latynoskich uchodźców zarobkowych przez meksykańską granicę [1], natomiast w realiach europejskich – planową relokację muzułmanów z Afryki Północnej i Bliskiego Wschodu oraz wędrówki ludów murzyńskich z terenów subsaharyjskich w kierunku basenu Morza Śródziemnego.

Jak nietrudno zgadnąć, w mediach głównego nurtu narracja ta uznawana jest naprzemiennie albo za paranoiczny spisek rasistów spod znaku białego nacjonalizmu, albo wytwór cynicznej, antyimigranckiej propagandy środowisk skrajnie prawicowych. Abstrahując od kwestii „Kto?” i „W jakim celu?”, które wydają się nierozstrzygalne na gruncie analizy empirycznej i faktycznie mogą zahaczać o skrzywione ciągoty konspiracyjne, nie ulega żadnej wątpliwości, iż największymi entuzjastami rzeczonej teorii są instytucje oraz osoby najzacieklej ją zwalczające [2]. Mamy tu więc do czynienia albo z klasycznym mechanizmem projekcji, albo zwykłą schizofrenią. Tak czy inaczej, pobieżna kwerenda artykułów z ostatnich lat wystarczy, aby się przekonać, że fenomen GRT jest nie tylko celebrowany w przestrzeni publicznej, ale też niecierpliwie wyczekiwany jako coś korzystnego [3].

Do grona czołowych apologetów GRT należy Liga przeciw Zniesławieniom (Anti-Defamation League), prominentna organizacja żydowska, tropiąca antysemickich wichrzycieli i zwolenników „białej supremacji” (dopuszczając się przy okazji bezczelnych matactw link). W roku 2015 kierownictwo Ligi zredagowało instruktaż dla swoich aktywistów, zawierający listę kluczowych z punktu widzenia interesów Izraela argumentów na rzecz wzmacniania wspólnoty plemiennej. Ot, szereg odpowiednio wycyzelowanych formułek, przydatnych w razie dyskusji z dziennikarzami. W podrozdziale zatytułowanym „Izraelsko-palestyńskie rokowania pokojowe” („Israeli-Palestinian Peace Process„) czytamy, że wszelkie propozycje scalenia dwóch narodów w obrębie jednego kraju są pośrednią próbą zniszczenia Izraela, zaś włączenie terenów Zachodniego Brzegu Jordanu i Strefy Gazy do jego struktur oznaczałoby w sensie praktycznym kres istnienia ojczyzny Żydów i doprowadziło do zaniku ich tożsamości etnicznej. Arcyciekawe jest uzasadnienie dla tego stanowiska. Cytuję:

Biorąc poprawkę na historycznie wysoki współczynnik dzietności wśród Arabów, plus możliwy napływ palestyńskich uchodźców i ich potomków, rozproszonych obecnie po całym świecie, Żydzi staliby się nieuchronnie mniejszością w państwie dwunarodowym, co rozwiałoby zapewne resztki pozorów równej reprezentacji i ochrony prawnej. W takiej sytuacji polityczny i potencjalnie także biologiczny byt ludności żydowskiej byłby coraz bardziej zagrożony. Jest rzeczą nierealistyczną i nieakceptowalną oczekiwać od Państwa Izrael, aby dobrowolnie podkopało fundamenty swojej suwerennej egzystencji i narodowej tożsamości, oraz zdegradowało własnych obywateli do poziomu narażonej na represje mniejszości, zasiedlającej ziemie, które niegdyś należały do nich.

(Israel: A Guide for Activists)

Aż chciałoby się rzec: „Co wolno Jowiszowi, tego nie wolno wołowi”. Kiedy biali chrześcijanie używają logiki GRT w reakcji na zmiany populacyjne, wtedy z wiadomych źródeł rozbrzmiewa potępiające larum; gdy identyczną retoryką posługuje się w debacie lewicowo-żydowskie lobby, nagle problemu nie ma, są tylko „strategiczne interesy”, „racjonalne obawy”, względnie „mądre antycypowanie przyszłych wydarzeń”. Trudno znaleźć drugą sferę przemilczeń w dyskursie publicznym tak ostro sterroryzowaną ideologiczną poprawnością i podwójnymi standardami. Schemat jest tu prosty: przejawami rasizmu i umysłowego zacofania nie są puszczony na żywioł transfer brązowo-oliwkowych imigrantów do europejsko-anglosaskich krajów, promowanie multikulti celem zredukowania odsetka rdzennych genów na danym terytorium czy oddziaływanie za pomocą inżynierii demograficznej na rezultaty wyborów powszechnych. Wręcz przeciwnie: to jest akurat progres. Kołtuństwem są jedynie dążenia do zachowania etniczno-kulturowej odrębności ze strony tych, którzy mają jasny kolor skóry i nie godzą się z narzuconą odgórnie woltą społeczną.

ONI wypowiadają się w tym temacie otwartym tekstem, drukują książki i wygłaszają prelekcje, słowem, szczają ci na głowę, a TY – biały człowieku – masz udawać, że pada deszcz.

„W tej chwili Ameryka jest podzielona, podczas gdy zgorzkniała, biała, konserwatywna mniejszość trzyma się władzy, przerażona tym, że zalewa ją nowa, wielorasowa, elokwentna większość.” (zarchiwizowane źródło)

„Wyborczy triumf Baracka Obamy jest po prostu najbardziej zdumiewającym przejawem szerszego trendu: stopniowej erozji białości jako kamienia probierczego bycia Amerykaninem.” (zarchiwizowane źródło)

„Ameryka robi się coraz mniej biała i to ją uratuje.” (zarchiwizowane źródło)

„Republikanie: partia starych, rozgoryczonych, białych ludzi umiera powolną śmiercią. Niech spoczywają w pokoju.(zarchiwizowane źródło)

„Wściekły, biały typ wymiera. Statystyki już nam przepowiadają, że do roku 2050 biali ludzie będą mniejszością i nie ukrywam, że nie mogą się doczekać dnia, w którym to nastąpi. Mam nadzieję dożyć tego momentu. Dla kraju będzie to zmiana na lepsze.(zarchiwizowane źródło)

„New Hampshire jest w 94 proc. białe. Jak zróżnicować etnicznie cały stan?(zarchiwizowane źródło)

„Unia Europejska powinna osłabiać narodową jednolitość państw członkowskich – mówi szef ONZ ds. migracji.(zarchiwizowane źródło)

________________________

[1] Pesymistyczne oszacowania sugerują, że liczba osób przebywających w Stanach Zjednoczonych nielegalnie może być dwukrotnie wyższa niż pokazują oficjalne badania sondażowe. Przeprowadzone niedawno symulacje, oparte na serii retrospektywnych założeń, wygenerowały pulę ponad 22 milionów nieudokumentowanych imigrantów za rok 2016.

[2] Chuck Schumer, lewicowy polityk z Partii Demokratycznej, jedna z najpotężniejszych figur na szachownicy w stołecznym Waszyngtonie, lider senackiej większości, parafował nawet list otwarty do szefów Fox News z prośbą-apelem, żeby ci zdyscyplinowali swoją telewizyjną supergwiazdę, Tuckera Carlosna, bo ten niepokojąco często monologuje o „Wielkiej Podmianie” w kategoriach faktu, a jak wiadomo, GRT to wyłącznie produkt spaczonej wyobraźni rasistowskich troglodytów.

[3] Robert D. Putnam, politolog z Harvarda, przez blisko siedem lat ukrywał wyniki badań dotyczących wpływu multikulti na poziom zaufania społecznego, bo nie podobały mu się rażąco negatywne wnioski. Torturował dane wsadowe z nadzieją, że otrzyma konkluzje zgodne z lewicową ortodoksją. Wreszcie zmuszony był przyznać, że – cytuję: „Skutki etnicznej różnorodności są gorsze niż można to sobie wyobrazić. I bynajmniej nie chodzi tu tylko o to, że przestajemy ufać ludziom, którzy nie przypominają nas samych. We wspólnotach wieloetnicznych nie ufamy ludziom, którzy są tacy sami jak my” (link). Lokalna erozja zaufania i drastyczne pogorszenie międzysąsiedzkich relacji w wieloetnicznym kontekście należą do najczęściej replikowalnych obserwacji w naukach społecznych (cytat+diagram, metaanaliza, suplement). Ponadto multikulti silnie koreluje z występowaniem stanów psychotycznych i urojeń (czyli schorzeń psychicznych powiązanych z zaburzeniami percepcji i świadomości): 10-procentowy ubytek członków własnej populacji przekłada się na 20-procentowy wzrost ryzyka psychozy u ludzi wywodzących się z uszczuplonej grupy. Efekt ten najostrzej objawia się w gronie osób czarnych i białych (metaanaliza).

Wesprzeć nas można poprzez Patronite

Hoplofobia

Dlaczego lewica neguje konsensus naukowy w sprawie czynnika G?

Opublikowano

on

W domenie psychologii testowanie ludzkiej inteligencji należy do najbardziej wiarygodnych narzędzi, służących do przewidywania przyszłości – stanowi swoiste ukoronowanie tej dziedziny nauki. Jeśli koncept IQ jest niepoprawny, wszystkie inne twierdzenia w psychologii też są niepoprawne.

– Steve Stewart-Williams (link)

Inteligencja wywiera potężny i rozległy wpływ na stratyfikację społeczną, względnie podziały klasowe. Jej efektów nie da się wytłumaczyć wykształceniem rodziców czy warunkami ekonomicznymi, w których chowały się dzieci. Wbrew obiegowej opinii, oddziaływanie szeroko rozumianego “środowiska” na nasze wyniki w nauce i późniejszy poziom zamożności jest stosunkowo słabe.

– Gary N. Marks (link)

Czynnik G to inaczej inteligencja, względnie zdolności poznawcze (kognitywne). W amerykańskich realiach pomiary robione na ogromnych, reprezentatywnych próbach niezmiennie od dekad wykazują, że przeciętna rozbieżność w ilorazie inteligencji między rasą czarną i białą przyjmuje wartość d Cohena 1.00, co przekłada się na ~15 punktów IQ różnicy, a zatem 1 odchylenie standardowe w rozkładzie empirycznym wyników testów. Zgoda w tej kwestii jest ugruntowana i nie podlega dyskusji, zobacz: Jensen & Reynolds (tabela, artykuł), Rushton (tabele, książka), Roth et al. (tabela, metaanaliza), Weiss et al. (cytat, artykuł), Hunt (książka), Frisby & Beaujean (cytat, artykuł), Hu et al. (tabela, artykuł), Lasker et al. (cytat, artykuł) czy Fuerst et al. (cytat, artykuł). Optymistyczne rokowania części badaczy odnośnie stopniowego zanikania międzyrasowych dysproporcji w inteligencji (łączone z “Efektem Flynna”) zawsze były przedwczesne i nieuzasadnione, patrz Rushton & Jensen (cytat, artykuł), Williams (cytat, artykuł), Platt et al. (cytaty, artykuł) czy Nijenhuis & Flier (cytat, metaanaliza). W ocenie laika 15-punktowa przewaga z korzyścią dla białych wydawać się może trywialna, jednak statystyczne i przede wszystkim praktyczne konsekwencje istnienia rzeczonej asymetrii są w makroskali Stanów Zjednoczonych kolosalne.

(źródło, diagram 10.1)

Znając wartości procentowe konkretnych przedziałów (link), załączona wyżej grafika informuje nas, że

  • raptem ~16% amerykańskich Murzynów ma IQ > 100 (dla białych odsetek ten wynosi średnią 50%);
  • raptem ~3% amerykańskich Murzynów ma IQ > 115 (biali ~16%);
  • ~65% amerykańskich Murzynów ma IQ < 90 (biali ~25%);
  • ~35% amerykańskich Murzynów ma IQ < 80 (biali ~10%), co oznacza, że nie przebrnęliby nawet przez sito rekrutacyjne do armii, ponieważ stwarzaliby zagrożenie dla siebie i innych;
  • ~16% amerykańskich Murzynów ma IQ < 70, co sugeruje intelektualne upośledzenie (biali ~3%);

Test inteligencji zaprojektowany przez Davida Wechslera (link, tabela 3) pokazuje z kolei, że

  • 3.6% białych i 18% czarnych ma IQ < 75 (stosunek ~5:1);
  • 21.9% białych i 59.4%. czarnych ma IQ < 90 (stosunek ~2:1);
  • 53.8% białych i 15.7% czarnych ma IQ > 100 (stosunek ~1:3);
  • 27.9% białych i 3.8% czarnych ma IQ > 110 (stosunek ~1:7);
  • 5.4% białych i 0.2% czarnych ma IQ > 125 (stosunek ~1:27);

Dla krańcowo prawej strony ogona rozkładu sytuacja wygląda następująco (skalkulowane na podstawie tabeli 4.3, link):

  • IQ > 120: biali 11.14%, czarni 1.10%, stosunek ~1:10 (Azjaci 17.67%);
  • IQ > 125: biali 5.68%, czarni 0.40%, stosunek ~1:14 (Azjaci 10.36%);
  • IQ > 130: biali 2.59%, czarni 0.13%, stosunek ~1:20 (Azjaci 5.54%);
  • IQ > 135: biali 1.05%, czarni 0.04%, stosunek ~1:26 (Azjaci 2.70%);
  • IQ > 140: biali 0.38%, czarni 0.01%, stosunek ~1:38 (Azjaci 1.19%);
  • IQ > 145: biali 0.12%, czarni 0.00% (Azjaci 0.47%);
  • IQ > 150: biali 0.03%, czarni 0.00% (Azjaci 0.17%);

Czemu te liczby są ważne? Bo spośród wszystkich powszechnie akceptowanych i dających się skwantyfikować zmiennych to właśnie IQ oferuje największy potencjał prognostyczny w takich kluczowych dziedzinach życia i dla tak istotnych zjawisk jak poziom świadomości zdrowotnej, skłonność do antyspołecznych zachowań, przebieg edukacji, sukcesy w nauce, osiągnięcia zawodowe, talenty przywódcze oraz umiejętność akumulowania majątku w okresie dorosłym (szerzej na ten temat do poczytania tutaj). W rezultacie dodanie komponentu w postaci pomiarów inteligencji do rutynowego zestawu zmiennych kontrolnych sprawia, że wiele najbardziej rażących nierówności socjoekonomicznych między przedstawicielami rasy białej i czarnej w USA ulega drastycznej redukcji lub kompletnie zanika. Krótko mówiąc, wmiksowanie IQ do regresji przekreśla szanse na postawienie kategorycznej tezy o “systemowym rasizmie” jako rzekomej przyczynie dominacji białych nad Murzynami. Jest to główna, aczkolwiek rzadko werbalizowana przesłanka, która kieruje postępowaniem lewoskrętnych intelektualistów (socjologia należy tradycyjnie do skrajnie upolitycznionych i zideologizowanych dyscyplin → diagram, link, zaś metodyka i wnioskowanie socjologów zaliczają się do najmniej rzetelnych z powodu deficytu replikacji i potężnego efektu szuflady → cytat, link), gdy ci ignorują czynnik G w swoich pracach albo wręcz zaprzeczają jego doniosłej roli w rozwoju danej subpopulacji. Ich oficjalna argumentacja jest oczywiście taka, że segregowanie ludzi wedle kryteriów inteligencji nosi znamiona (pseudo)naukowego rasizmu i oni z racji swego “oświecenia” nie zamierzają brać udziału w tym haniebnym, zacofanym procederze.

WYBRANE PRZYKŁADY ODDZIAŁYWANIA IQ NA KONKLUZJE BADAŃ
(znacznie więcej obserwacji tu)

  • skorygowanie modelu o inteligencję całkowicie niweluje dysproporcje w dochodach między czarnymi i białymi w Ameryce: Farkas & Vicknair (cytat+tabela, artykuł), Kagawa (artykuł);
  • dopasowanie modelu o inteligencję odwraca (ze szkodą dla białych) związek na linii rasa-dyskryminacja przy zatrudnieniu w tym sensie, że biali mężczyźni, znajdujący się na identycznym szczeblu IQ co czarni, doświadczają relatywnie gorszego traktowania na rynku pracy: Nyborg & Jensen (artykuł);
  • po skorygowaniu modelu o inteligencję (szacowaną przy wykorzystaniu ogólnego testu klasyfikacyjnego armii/AGCT) rozziew w tygodniowych i rocznych zarobkach między czarnymi i białymi mieszkańcami stanów południowych w latach czterdziestych XX wieku kurczy się w zależności od sposobu wprowadzania brakujących statystyk o odpowiednio 72-76% i 78-97%: Carruthers & Wanamaker (cytaty+tabela, artykuł);
  • po skorygowaniu modelu o inteligencję (mierzoną za pomocą baterii testów kwalifikacyjnych sił zbrojnych typu ASVAB lub AFQT) czarni mężczyźni notują wyższe wskaźniki zdawalności egzaminów uniwersyteckich i częściej dostają dyplomy ukończenia studiów niż ich biali rówieśnicy: Herrnstein & Murray (cytat, rozdział), Cameron & Heckman (cytat, artykuł);
  • dodanie parametru IQ do finalnego modelu wydłuża czas edukacji czarnoskórych kobiet i mężczyzn w stosunku do “ilości” edukacji, którą otrzymują biali: Lang & Manove (cytat+wykresy, artykuł);
  • uwzględnienie inteligencji w modelu likwiduje wszelkie rasowe różnice w międzypokoleniowej, ekonomicznej, wertykalnej mobilności społecznej: Mazumder (cytat+wykres, raport), Acs (cytaty, raport), Mazumder (cytat+wykresy, artykuł);
  • skorygowanie modelu o inteligencję eliminuje różnice w długości zasądzanych wyroków: Simon (tabela+cytat, artykuł);
  • wkalkulowanie inteligencji do modelu zmniejsza niemal do zera przepaść między czarnymi i białymi, jeśli chodzi o względne ryzyko aresztowania i uwięzienia: Beaver et al. (artykuł), Beaver et al. (artykuł);
  • skontrolowanie modelu o inteligencję oraz impulsywność powoduje, że kolor skóry recydywisty przestaje korelować z prawdopodobieństwem jego ponownego aresztowania: Schwartz & Beaver (tabela, artykuł);
  • korekta o inteligencję i agresywne predyspozycje skazańców ujawnia, że uprzedzenia rasowe przy zasądzaniu wyroków śmierci są artefaktem statystycznym, powstałym na drodze niepełnej kalibracji bazowego modelu: Heilbrun et al. (cytat, artykuł);

 

(cytat z Wikipedii, zarchiwizowany 9 lipca 2022)

Negowanie mocy predykcyjnej IQ w generowaniu i podtrzymywaniu różnic międzygrupowych prowadzi do czegoś na wzór zbiorowej paranoi, czyli kolektywnego przeświadczenia, iż oto tajemnicze, wrogie siły działają za naszymi plecami i mimo nieustających prób rugowania z przestrzeni społecznej wszelkich przejawów dyskryminacji oraz uprzedzeń rasowych, ciągle utrwalają nierówności na polu edukacji lub w dostępie do dobrze płatnych zawodów. Jest to później idealny grunt dla rozrostu wielopokoleniowych frustracji, podejrzeń i nienawiści, co w połączeniu z masowymi transferami ograniczonych środków publicznych na chybione bądź nieefektywne programy pomocowe tylko pogłębia poczucie zniweczonych nadziei. Miliony dolarów rocznie wydawane są na wydumane interwencje czy realizowanie mrzonek o “podnoszeniu wyników w nauce”. Niestety, na skutek rasowych implikacji badań dotyczących wpływu IQ i obaw, że w razie poruszenia tego tematu spadnie na nich środowiskowy ostracyzm, amerykańscy decydenci dalej będą udawać, że głaz ten można wtoczyć na szczyt.

Czytaj dalej

Hoplofobia

Czy te oczy mogą kłamać?

Opublikowano

on

Anglojęzyczna Wikipedia podaje (link), że Michael Shermer to popularyzator i historyk nauki, prezes Stowarzyszenia Sceptyków, redaktor naczelny kwartalnika “Skeptic”, autor przeszło tuzina książek, sygnatariusz wielu artykułów na łamach szanowanej prasy oraz postać czynnie zaangażowana w śledzenie, badanie, podważanie i demaskowanie pseudonaukowych, paranormalnych i religijnych twierdzeń, które zaśmiecają przestrzeń społeczną. Słowem, chłodny, analityczny umysł, który nie uwierzy, dopóki nie sprawdzi.

Po ostatniej masakrze-strzelaninie w szkole podstawowej w teksańskim Uvalde Shermer poczuł wenę twórczą, zasiadł do pisania i spłodził felieton na wiadomy temat, ten zaś po dwóch tygodniach wylądował na stronach magazynu “Quillette”. Postawił w nim kategoryczną tezę, że kołem zamachowym przemocy z udziałem broni palnej w Ameryce jest zbyt łatwy dostęp do tejże broni (link). Związek ów ma, jego zdaniem, charakter przyczynowy w tym sensie, że kraje, które obniżyły u siebie wskaźniki zabójstw i samobójstw z użyciem broni, równolegle wdrożyły także surowe zasady jej reglamentacji. Tymi krajami były w latach 90. XX wieku Australia i Austria. O wymiernych konsekwencjach reform premiera Johna Howarda po rzezi w Port Arthur wspominałem w innym miejscu, nie będę się więc powtarzał (dodam tylko, że całokształt materiału dowodowego przekonuje, iż nie wpłynęły one na poziom lokalnej przestępczości). Proponuję za to przyjrzeć się sytuacji w Austrii, bo nasz samozwańczy sceptyk znowu pomija kluczowe detale, niepasujące mu do narracji.

Shermer argumentuje (referując konkluzje tekstu, wydanego nakładem sztandarowego czasopisma brytyjskiego Królewskiego Kolegium Psychiatrów), że po wymuszonym przez unijne dyrektywy nałożeniu restrykcji na cywilny obrót bronią w Austrii w roku 1997 (weryfikacje niekaralności, testy psychologiczne, kursy bezpiecznej obsługi i znajomości prawa, zakazy sprzedaży karabinków “szturmowych”, obowiązkowe szafki i sejfy etc.) zaobserwowano wyraźne kurczenie się puli licencjonowanych posiadaczy broni i korespondujący z nim spadek średniej liczby zabójstw i samobójstw popełnianych z broni palnej. Ten “naturalny eksperyment” – kontynuuje Shermer – powinien być lekcją dla Amerykanów, że przy odpowiedniej determinacji i woli politycznej da się wprowadzić korzystne z punktu widzenia zdrowia publicznego zmiany, przynoszące natychmiastowe efekty.

Problem z tą huraoptymistyczną propagandą sukcesu jest taki, że zarówno pan “sceptyk”, jak i cytowani przez niego autorzy wygodnie przemilczeli długofalowe trendy w kształtowaniu się OGÓLNYCH WSKAŹNIKÓW PRZEMOCY w Austrii przed rokiem 1997 i po roku 1997. Te bowiem ujawniają, że ostrzejsze regulacje w żaden sposób nie korelują z częstością występowania zgonów. Poziom samobójstw ulegał dalszej redukcji w niemal identycznym tempie jak przed wejściem w życie obostrzeń, w przypadku natomiast najważniejszej subkategorii, czyli morderstw i zabójstw, można wręcz pokusić się o wnioskowanie, że restrykcje spowolniły dynamikę spadku śmiertelności, co sugeruje scenariusz znany z USA: rozbrojenie populacji nie-kryminalistów i ograniczenie im możliwości legalnej obrony rozzuchwala populację kryminalistów, skutkując eskalacją zabijania za pomocą innych metod.

(źródło)

(źródło)

Powyższe wykresy nie pozostawiają pola do interpretacji: ja, anonimowy bloger z polskiej piwnicy, jestem lepszym sceptykiem niż amerykański profesjonalista i medialny celebryta, Michael Shermer, który zdecydował się zataić przed swoimi czytelnikami newralgiczne fakty dotyczące rezultatów austriackiej ofensywy legislacyjnej z roku 1997. Nieładnie.

Czytaj dalej

Hoplofobia

Profil rasowy sprawców masowych mordów i strzelanin w Ameryce

Opublikowano

on

Parę lat temu zespół dziennikarzy nowojorskiego „Timesa” przygotował sztucznie rozwleczony reportaż na temat wszystkich strzelanin zarejestrowanych na terenie Stanów Zjednoczonych w roku 2015 z uwzględnieniem rasy sprawców. Ogromną większość z nich stanowiły prywatne wendetty, inicjowane przez lokalne gangi uliczne, oraz mordy rodzinne. Najważniejsze statystyki rozrzucono po całym tekście i przy pierwszym kontakcie jest rzeczą niemożliwą uchwycić ich zniuansowanie, dlatego przechodzę od razu do sedna.

NYT ujawnia, że spośród 358 strzelanin z minimum czterema osobami zabitymi i/lub rannymi w blisko połowie przypadków (160) nie udało się zidentyfikować tożsamości strzelca. Daje to 198 zweryfikowanych incydentów; trzy-czwarte z nich (144 albo 73 proc.) popełnili czarni. Po wykluczeniu 144 „zamkniętych” spraw zostaje zatem 160 nierozwikłanych i 54 z rozpoznanym nie-czarnym zamachowcem. Czy posiłkując się tak okrojonym materiałem można oszacować, za ile ataków ponoszą winę potomkowie europejskich osadników?

214 (160+54) przekłada się na 60 proc. ogółu strzelanin – w tym właśnie przedziale mieszczą się biali napastnicy. Autorzy felietonu podkreślają, że z powodu ułomności policyjnych źródeł, które nie rozróżniają grup etnicznych, zaliczyli do subkategorii „Whites” lwią część Latynosów, znacząco utrudniając wyizolowanie poszukiwanych przypadków. Z drugiej strony wspomnieli także, iż z początkowej puli 358 zdarzeń odnotowanych w 2015 roku 39 zaklasyfikowano jako eksplozje przemocy domowej zakończone rzezią członków rodziny; biali dopuścili się 63 proc. z tych morderstw. Po dokooptowaniu do tego najgłośniejszych medialnie masakr w miejscach publicznych, składających się przeciętnie na kilka incydentów rocznie, oraz zbioru mniejszych ataków z jedną osobą zabitą można spokojnie przyjąć, że „non-Hispanic Whites” odpowiadają bezpośrednio za maksymalnie 36 (~10 proc.) strzelanin [1] (diagramy kołowe prezentują surowe proporcje, nieskorygowane o wielkość populacji, słupki ukazują wskaźniki przeskalowane):

grafika po angielsku link

Co się stanie, gdy zmodyfikujemy bazową definicję z czterech osób rannych (niekoniecznie śmiertelnie) na minimum cztery osoby zabite? Poniższe statystyki pochodzą z najnowszej publikacji Foxa & Levina, kryminologów z Uniwersytetu Północno-Wschodniego w Bostonie:

grafika po angielsku link

Końcowe wnioski

Na przekór fałszywym opiniom kolportowanym w mediach sprawcami znakomitej większości wybuchów masowej przemocy w Ameryce są czarni mężczyźni, stanowiący zaledwie ~6 proc. ludności. Z perspektywy statystycznej sytuacja wygląda następująco: reprezentanci tej populacji odpowiadają rocznie za ~80 proc. wszystkich strzelanin, co oznacza, iż matematyczna szansa dostania się pod lufę czarnoskórego napastnika w USA jest kilkanaście razy wyższa niż w przypadku agresora o białym kolorze skóry. Wywindowanie progu numerycznego ofiar śmiertelnych do 4+ zabitych redukuje wspomniane ryzyko po stronie Murzynów, ale i tak w stosunku do swojej liczebności deklasują oni konkurencję w rankingu morderców. It’s not even close.

_________________________

[1] Jedna kwestia wymaga tutaj uściślenia: jak się rzekło, NYT nie pozostawili explicite uwag odnośnie rasy lub pochodzenia etnicznego przy 160 strzelaninach. Milczące założenie, że ich inicjatorami byli agresorzy o ciemnej karnacji wynika wprost z samego artykułu oraz dedukcji na podstawie statystyk federalnych. Tajemnicą poliszynela jest, że najwięcej nierozwiązanych zabójstw w Ameryce to pochodna konfrontacji ulicznych z udziałem młodych Murzynów albo latynoskich cholos w roli ofiar, co niemal zawsze oznacza też zaangażowanie mordercy bądź morderców o podobnym odcieniu skóry (przy okazji: Murzyni ginący z rąk białych stanowią symboliczny procent wszystkich czarnych ofiar zabójstw; FBI podaje średnio ~200 przypadków w skali roku, ale ponieważ wielu z tych zabójców to w rzeczywistości Latynosi, błędnie zakodowani przez lokalną policję jako biali na wstępnym etapie śledztwa, bardziej realna liczba „white-on-black homicides” jest nieporównywalnie niższa). Problemy z identyfikacją sprawców nie dotyczą natomiast przemocy domowej czy miłosnych trójkątów (cytat), a są to najbardziej typowe motywy zbrodni pośród przedstawicieli białej ludności, regularnie wieńczone aresztowaniem podejrzanego. Nie powinno więc dziwić, że większość (ok. 3/4) skatalogowanych przez nowojorski dziennik zajść, w których uczestniczyli biali Amerykanie, sprowadzała się do eskalowania wewnętrznych konfliktów w patologicznych rodzinach z długim rekordem policyjnych interwencji.

Czytaj dalej