Connect with us

Nawiasem Pisząc

Awantura o Mackiewicza

logo nawiasem pisząc

Opublikowano

on

Niedawno pisałam Wam o niepokojących pomysłach Barbary Nowackiej na zniszczenie polskiej edukacji, dzisiaj na pewnym przykładzie napiszę Wam o niepokojącym stanie… polskiej edukacji. Dlatego zwróciłam uwagę na pewien artykuł, który tu opiszę (screen poniżej). Myślę, że ręce Wam opadną, kiedy napiszę, która to książka stała się według redaktorów portalu „eDziecko”, będącym jedną z gałęzi Gazety.pl, która z kolei jest odnógą Wybiórczej. Zdaję sobie sprawę, że większość z Was pewnie o tym wie, ale wspominam o tym nie bez powodu, bo będzie to istotne. Otóż tym koszmarkiem jest… „Droga donikąd” Józefa Mackiewicza. Owszem, nie jest to łatwa książka, ale można już chyba wymagać od licealisty, który przecież niedługo wchodzi w dorosłość, przeczytania czegoś ambitniejszego, niż na przykład mangę, książki Blanki Lipińskiej, Remigiusza Mroza (z całym szacunkiem dla fanów tego rodzaju twórczości, bo sama parę razy sięgnęłam po takiego Mroza) czy nie wiem, co tam obecnie czyta młodzież? O ile czyta cokolwiek, bo przecież w szkołach ich tak straszliwie torturują.

Na szybko, na kolanie

Jak to się ma do zmian, które chce wprowadzić Nowacka, zapytacie? I zapytacie słusznie, bo „Droga donikąd” zdecydowanie należy do książek, którą nowa pani minister powinna chcieć zwalczać. Będę z Wami szczera: odpowiedź brzmi: nie wiem. Artykuł jest sprzed tygodnia, a pani Barbara dopiero co zabrała się za poważne rozmontowywanie naszego chwiejnego systemu edukacji. Według najnowszych informacji Ministerstwo Edukacji wyszło naprzeciw oczekiwaniom uczniów (i jak się okaże w tekście – również nauczycieli) i uspokaja, że powieści Józefa Mackiewicza jednak w kanonie lektur nie będzie. Weźmy też pod uwagę fakt, że nowa szefowa resortu zajęła się tą sprawą na ostatnią chwilę, byle szybciej – byle dalej i widać, że oni te zmiany wprowadzają na kolanie z czym wcale się nie kryją. Opinie można przesyłać do 19 lutego, niedługo później chcą wszystko zaklepać i od nowego roku szkolnego stopniowo wdrażać, a zaczęli przecież trzy-cztery dni temu. Sami widzicie, że ci ludzie potrzebują niewiele ponad tydzień, żeby całą polską szkołę wywrócić do góry nogami. Kamień na kamieniu by nie został, gdyby zdecydowali się traktować swoje obowiązki odrobinę poważniej i zabrali się za to wcześniej. Ale trzeba wszystko zrozumieć, wszak panie miały zaplanowane jeszcze pokazy taneczne. Dlatego wydaje mi się, że ostateczną listę wyrzuconych lektur poznamy pewnie za kilka dni, ale pojawiły się głosy, że ma zniknąć również „Reduta Ordona” Adama Mickiewicza, a „Pan Tadeusz” to jednak poleci w całości, a nie we fragmentach. Aaaa, „Ziemia obiecana” Władysława Reymonta też już ma być zbędna.

Pani (niekompetentna) polonistka

W każdym razie najpierw zajmijmy się samym tekstem, który określił „Drogę donikąd” mianem koszmarka. Bo już w nagłówku możemy przeczytać, że pani nauczycielka „nie wie, co to”. Powtórzmy, żeby to wybrzmiało: pani profesor jednego z liceów nie ma pojęcia, czym jest „Droga donikąd”, i jak się zaraz okaże Józefa Mackiewicza też niespecjalnie kojarzy. Przecież to się nóż w kieszeni otwiera – nie tylko w reakcji na niewiedzę pani polonistki, ale też na to, że ona na tę swoją ignorancję reaguje wzruszeniem ramion: Osobiście nie słyszałam o tej książce. Widać, będę musiała uzupełnić swoje braki (brawo chociaż za to – ciekawe, czy za słowami, pójdą też czyny – przyp. M). Nie wiem, co to za książka. Sam autor też nie jest w Polsce powszechnie znany. Na pewno nie należy do standardowego kanonu omawianego na lekcjach. Może jestem przewrażliwiona, ale ja te słowa nauczycielki odbieram w następujący sposób: ona nie zna, bo nie zna, bo nie musi znać, bo to niepopularny pisarz jest, a przecież niepopularnych znać nie musi, w ogóle uj wie, co to za jeden, nie należy do standardowego kanonu, więc nara. I, jak zgaduję, magister polonistyki nie jest głupio się przyznać, że nie kojarzy Józefa Mackiewicza ani jego najbardziej znanej chyba powieści? „Ja nie wiem, więc ci na górze są źli i głupi, że czegoś takiego każą się dzieciakom uczyć, na dodatek ode mnie wymagać, żebym znała. a nie ja, bo być może przekimałam sobie parę wykładów na studiach”. Napiszę w ten sposób – w sumie to dobrze, że Tusk tak bardzo obniżył tę obiecywaną podwyżkę dla nauczycieli. Jeśli większość z nich osiągnęła poziom polonistki z tego artykułu, to nie zasługują na żadną podwyżkę.

Argument niedostępności

No dobrze, ale przejdźmy sobie do drugiej palącej kwestii, czyli dostępności. Poszperałam sobie na szybko w księgarniach internetowych i faktycznie z tą dostępnością tak średnio. Nie wszędzie była, a cena waha się od pięćdziesięciu do nawet dziewięćdziesięciu złotych, ale nie w każdej księgarni można ją dostać. W wielu najpopularniejszych księgarniach niestety jej nie ma. I tutaj zgadzam się z obiekcjami – jeśli szkoła nakłada na ucznia obowiązek przeczytania jakiejś książki, to powinna mu tę książkę udostępnić w szkolnej bibliotece. Jeśli ministerstwo nakłada taki obowiązek – to powinno zadbać o to, żeby każda szkolna biblioteka miała możliwość jej wypożyczenia. Bo nie każdy może sobie pozwolić na wydanie prawie stu złotych za książkę, nawet najbardziej wartościową. Przekonuje mnie to o wiele bardziej, niż nauczycielka liceum, która na pytanie o powieść Mackiewicza wzrusza ramionami, bo nie wie, co to. Ale warto byłoby się zastanowić, dlaczego ta książka nie jest ogólnodostępna, zamiast od razu nazywać ją koszmarkiem, prawda pani redaktor od Michnika? No to może ją pokrótce przybliżmy: Józef Mackiewicz nie miał łatwego życia, od kiedy tylko ujawnił się jako skrajnie antykomunistyczny twórca. Pisarz był nienawidzony przez wszystkich – i to nie tylko przez komunistów. Bardzo go krytykował Jan Nowak-Jeziorański, który był dyrektorem Radia Wolna Europa (jeśli macie jakieś informacje, skąd wynikała ta niechęć, to chętnie się zapoznam, bo nie potrafię tego zrozumieć). Oczywiście bardzo niechętny był mu również Adam Michnik, który opisał jego twórczość jako zoologiczny antykomunizm. Dlatego też Józef Mackiewicz wiódł bardzo skromne życie – również po tym, jak emigrował do Niemiec.

Zasługi pani Niny

Prawdopodobnie z powodów kłopotów finansowych, Mackiewicz nawiązał współpracę z Niną Karsow, która nabyła od niego prawa autorskie do jego powieści (chociaż inna wersja mówi, że wykupiła je dopiero od żony Mackiewicza – Barbary Topolskiej). A potem konsekwentnie odmawiała publikacji, również po jego śmierci. Wygrała także proces sądowy z córką pisarza, Haliną, która to domagała się praw do publikacji książki. Uważała bowiem, że spuścizna ojca powinna zostać zapamiętana. Pani Nina tłumaczyła brak zgody na publikację dzieł Mackiewicza tym, że nie chciał on, żeby jego twórczość była cenzurowana przez komunistów. Tyle tylko, że podobno komunizm już dawno upadł, prawda? Nie ma żadnych przeciwskazań, żeby wydawać dzieła Józefa Mackiewicza, które bardzo ładnie opisują, jaką ten komunizm był ideologią, prawda? Nie wiadomo, czy prawda, bo Józef Mackiewicz, jak był niedocenianym artystą, tak nim pozostał. I tutaj można wrócić do tego, co pisałam na początku, bo nie bez kozery wspominałam Wam o tym, że opisywany przeze mnie artykuł wypłynął z Wybiórczej. Nie bez kozery również wspominałam w pewnym momencie nazwisko Michnika. Dlaczego? Ano dlatego, że pani Nina była mężatką. A jej mężem był Szymon Szechter. Coś Wam mówi to nazwisko, gdzieś już je słyszeliście, prawda? I dobrze Wam mówi, bo to brat Ozjasza Szechtera i stryj Adama Michnika, a tych panów chyba nie trzeba nikomu przedstawiać.

Nowe wydanie

Ja dostrzegam w tym jakąś zależność, ale warto wspomnieć, że zostało wydane kolejne wznowienie książki „Droga donikąd” przez wydawnictwo Kontra, które należy właśnie do państwa Szechterów (a w tym momencie chyba tylko do pani Niny, bo Szymon zmarł w 1983 roku). Odkupienie win? Możliwość zarobku? Nie wiem – i tak naprawdę nie mnie oceniać. W każdym razie wydano książkę Józefa Mackiewicza w 2022 roku, czyli po ładnych paru latach. Kosztuje 70 złotych. Niezależnie jednak od motywów, jakie kierowały Niną Karsow wydaje mi się, że warto zwrócić uwagę na to, że należała ona do pewnego środowiska, które to – ujmijmy to delikatnie – było raczej związane z ideologią, która nie kojarzy nam się zbyt dobrze – mianowicie z komunizmem. I to nam się jednak bardzo często zapętla, prawda? Można uznać je za przypadkowe, a można zastanowić się, czy przypadkiem pewien klan nie otrzymał czasem zbyt dużych wpływów, patrząc na to, że jakimś szczególnym heroizmem się specjalnie nie wykazywali. A to już pozostawiam Waszej ocenie.

M.

fot.: Referat Analiz i Informacji

https://www.facebook.com/nawiasempiszacoswiecie/

Wesprzeć nas można poprzez Patronite

Nawiasem Pisząc

Zło, którego się nie zapomina

logo nawiasem pisząc

Opublikowano

on

Żeby jeszcze bardziej uświadomić Wam, jakimi Niemcy byli okrutnikami podczas II wojny światami, a jakimi pokrytymi hańbą obłudnikami są teraz, kiedy nie chcą wypłacić należnych Polsce pieniędzy, napiszę Wam dwie historie. O jednej pewnie coś, gdzieś słyszeliście, bo jest dość znana w naszym kraju, ale o drugiej praktycznie już się nie mówi. I naprawdę nóż się w kieszeni otwiera, kiedy się o nich czyta. Daję Wam słowo, że po lekturze tego tekstu będziecie czuć tylko wściekłość i bezradność. Ja przynajmniej tak miałam, kiedy dzisiaj, wracając z pracy, czytałam sobie na ten temat, przygotowując się do tego artykułu.

Humanitaryzm po niemiecku

Obie te historie dotyczą rzezi na Woli, którą Niemcy zorganizowali, żeby ukarać warszawian za wybuch powstania. Zginęło wówczas od 20 tysięcy do 65 tysięcy, chociaż może należy odetchnąć z ulgą, że „tylko” tyle, bo Adolf Hitler wydał jasny rozkaz – mieli zginąć wszyscy warszawiacy. Co do jednego. Zaś całe miasto należało zniszczyć – to drugie im się przecież udało. Sposób myślenia tego obłąkanego człowieka był jasny: Każdego mieszkańca należy zabić, nie wolno brać żadnych jeńców, Warszawa ma być zrównana z ziemią i w ten sposób ma być stworzony zastraszający przykład dla całej Europy. Niemcy, oczywiście, od razu ochoczo przystąpili do realizacji planu i dokonali ludobójstwa na mieszkańcach Woli. Nie miało dla nich znaczenia, czy to było dziecko, kobieta czy mężczyzna, nie miało dla nich również znaczenia, że to byli cywile, którzy nie brali udziału w walkach. Chcieli tylko przeżyć wojnę. Nawet to nie było im dane. Wymordowano również personel i pacjentów trzech okolicznych szpitali. Wywlekali ludzi z domów, biciem, kopaniem i uderzaniem kolbami karabinów zmusili ich do ustawiania się pod ścianami, gdzie następnie ich rozstrzeliwano. Zmuszano niektórych mężczyzn do palenia zwłok, a potem ich również zabijano. Wśród tych ludzi była Wanda Lurie, wypędzona z domu z trójką swoich dzieci. Kobieta była również w widocznej ciąży. Idąc na pewną śmierć, pani Wanda próbowała wybłagać pilnujących jej Niemców o łaskę dla niej i jej dzieci, ale gdzie tam. Później usiłowała wykupić się od jakichś Ukraińców, oferując im wszystkie swoje kosztowności. Oni chcieli się nawet zgodzić, ale przyuważył to jakiś Szwab i „transakcję” uniemożliwił tuż po wręczeniu ukraińskim pomocnikom biżuterii i pieniędzy. Rzecz jasna, swojej własności już nie odzyskała, ale myślę, że był to dla niej już w tym momencie najmniejszy problem. 3-letni Wiesław płakał przerażony, tym bardziej, że pewnie nie rozumiał jeszcze, co się dzieje. 6-letnia Ludmiła również wylewała łzy, powtarzając co chwilę: Mamo, oni nas zabiją! Najstarszy syn, 11-letni Lech po prostu się modlił. Niedługo później zostali postawieni pod mur fabryki „Ursus” i hitlerowcy zaczęli strzelać. Dzieci Lurie zginęły od razu, ona została ciężko raniona w twarz i obie nogi. Po odzyskaniu przytomności leżała między ciałami zabitych przez kolejne dwa dni, bojąc się ruszyć. Mogła tylko patrzeć na swoje martwe dzieci i czekać na śmierć. W pewnym momencie jednak poczuła ruch w swoim brzuchu. Wróciły w nią siły, że może zdoła ocalić swoje ostatnie, najmłodsze dziecko, więc wyczołgała się spod spiętrzonych ciał i próbowała uciekać. Następnie została jednak ponownie pojmana i zapędzona do obozu przejściowego w Kościele Św. Stanisława Biskupa, a następnie do obozu w Pruszkowie. 20 sierpnia urodziła syna Mścisława. Widzicie więc sami, że Niemcy doskonale widzieli, że kobieta jest w ciąży, a mimo to nie okazali litości. Każdy Polak to każdy Polak. Również nienarodzony. Dr Mścisław Lurie został współzałożycielem i aktywnym członkiem Stowarzyszenia Polaków Poszkodowanych przez III Rzeszę. Zmarł w 2018 roku – jego matka odeszła w roku 1989. Była jednym z najważniejszych świadków, a dzięki jej zeznaniom wiadomo znacznie więcej o tragedii na Woli, a Niemcom nie udało się sprawy zatuszować. Choć próbowali.

Sprawiedliwość po niemiecku

No dobrze, a jakie kary spotkały morderców? Skoro były dostępne zeznania pani Wandy i innych świadków, więc było wiadomo mniej więcej, co tam się działo… Bo przecież nie mogło im to ujść tak zupełnie płazem, prawda? Cóż, nie wiem o wszystkich zbrodniarzach, ale napiszę Wam o jednym. Heinz Reinefarth był dowódcą jednego z oddziałów, który dopuścił się ludobójstwa na Woli. Później podobnych zabójstw miał dokonywać również na Starym Mieście. Szacuje się, że liczba ofiar oddziału Reinefartha wynosiła nawet 100 tysięcy osób. I co się z nim stało po wojnie? Pewnie kara śmierci, bo przecież to głównie przewidywano dla tych nielicznych, którzy trafili pod Międzynarodowy Trybunał Stanu w Norymberdze. No, właśnie – niestety tylko nielicznych. Ten kawał gnoja uniknął odpowiedzialności za swoje czyny. Polska wielokrotnie ubiegała się o ekstradycję zbrodniarza, ale za pierwszym razem odmówili nam alianci, tłumacząc, że Niemiec może być ważnym i kluczowym świadkiem w procesach norymberskich. Świadkiem! Później zrobili to już nasi zachodni sąsiedzi, powołując się na brak dowodów. Nie jest to jedyny raz, kiedy świat olewa polskie żądania o wydanie im oprawców swoich obywateli. Przecież tak samo było ze Stefanem Michnikiem i Heleną Wolińską. Przyczyną odmowy był… polski antysemityzm. Niektórzy ludzie wstydu nie mają. Szwedzi odmówili nam nawet już w 2019 roku, żeby zbrodniczy brat redaktora naczelnego Gazety Wyborczy, żeby starszy pan mógł spokojnie dożyć końca swoich dni w przytulnym ośrodku, gdzie grywał sobie w szachy z innymi mieszkańcami. Chyba wtedy powoływano się już na wiek stalinowskiego sędzi. Pamiętamy zresztą, że to samo robiła Platforma w Polsce. Bo jak tak można, przecież to starsi, schorowani ludzie! Ale już nielubianego posła chorego na raka można ciągać po sądach i robić mu najazdy na mieszkanie, czemu nie? Ale do brzegu – wiecie, co po wojnie robił w Niemczech nasz antybohater? W 1951 roku został wybrany na burmistrza miasta Westerland na wyspie Sylt. Jak można wybrać sobie na burmistrza człowieka, który niecałe dziesięć lat wcześniej dowodził oddziałami mordującymi tysiące ludzi? Nie wiem, ale to są Niemcy. Mało tego – mieszkańcy byli zadowoleni z głowy swojego miasta, więc za bardzo mu tego ludobójstwa ani służby w SS nie wypominali. Później został jeszcze posłem landtagu w Szlezwiku-Holsztynie (swoją drogą, niemiecka nazwa niezbyt dobrze nam się kojarząca), tak więc widać, że obywatele byli zadowoleni z jego – ekhm, ekhm – misji. A po zakończeniu kariery polityka pracował jeszcze jako prawnik, bo ten facet przecież na temat sprawiedliwości wiedział wszystko najlepiej! Wspominałam już, że Niemcy odmawiali nam wydania tego zbrodniarza – mało tego, przyznali mu rentę generalską! Zdechł (wybaczcie, ale nie będę pisać z szacunkiem o tym moralnym zerze) w 1979 roku w swojej rezydencji na wyspie Sylt, ciesząc się do końca życia szacunkiem i sympatią jej mieszkańców. Mam nadzieję, że chociaż w tym drugim życiu został osądzony tak jak należy. SPRAWIEDLIWEGO wyroku mu życzę. Jestem w trakcie lektury książki Krzysztofa Kąkolewskiego, zawierającej wywiady ze zbrodniarzami wojennymi, którzy uniknęli kary: Co u pana słychać?. Rozdział o tym bandycie nosi tytuł: Generał, który walczył z dziećmi. Warto po nią sięgnąć.

Tabliczka „pojednania”

Niemcom otworzyły się oczy dopiero w 2014 roku, więc postanowili… odsłonić na budynku ratusza tabliczkę z napisem: „Zawstydzeni pochylamy się nad ofiarami z nadzieją na pojednanie”. I to ma być całe zadośćuczynienie!? I liczycie na pojednanie po tym, co kiedyś Polsce zrobiliście i co robicie w dalszym ciągu, chociaż już bez użycia broni? Zmieniły się metody, cele pozostały te same. Nie jest to jednak jakiś bardzo zadziwiający wyjątek, bo pamiętamy, co zrobił nie tak dawno Justin Trudeau. Uhonorował weterana SS Galizien. Podobno nie wiedział, ale było mu przykro i bardzo przeprosił. Bo uczczenie Jarosława Hunki było bolesne dla narodu żydowskiego, Polaków, Romów i… społeczności LGBT. Dobrze w sumie, że o nas nie zapomniał. W każdym razie – jeżeli tak mają wyglądać starania niemieckiej strony o pojednanie, to ja podziękuję. Nie ma wybaczenia za takie okrucieństwa, nie ma też pojednania, jeśli chcą to załatwić cholernymi tabliczkami. Jeżeli o mnie chodzi nasi zachodni sąsiedzi mogą sobie wsadzić te tablice głęboko w… rzyć. I po czymś takim oni nas chcą praworządności uczyć? To chyba się z pewną, męską częścią ciała na honory pozamieniali.

M.

Czytaj dalej

Nawiasem Pisząc

Ile są warte obietnice Tuska?

logo nawiasem pisząc

Opublikowano

on

Wróćmy na chwilę do tematu reparacji, bo Donald Tusk, jak zwykle, postanowił pokazać, że bliżej mu do Niemiec, niż do Polski i zadeklarował, że przecież Polska zrzekła się reparacji (w czasach, kiedy nie mogła sama o sobie decydować, ale o tym już nie wspominał), więc sprawa zamknięta. Dosyć odważna decyzja, bo premier akurat jest takim politykiem, który lubi sprawdzać, jakie są głosy opinii publicznej, żeby wiedzieć, co obiecywać, a tutaj sprawa jest jasna. Prawie 60% badanych stwierdziło, że Polska powinna domagać się reparacji od Niemiec – tylko 20% było przeciwnego zdania. 21,9% stwierdziło, że nie mają pewności.

Wielki, cichy bohater

Cóż, mnie się wydaje, że gdyby Niemcy mieli odrobinę honoru, to już dawno reparacje by wypłacili, ale ciężko wymagać honoru od kogoś, kto dokonuje tak obrzydliwego ludobójstwa, jak robili to nasi zachodni sąsiedzi w latach 1939-1945. Zapewnienia Scholza, że „Niemcy będą starały się realizować wsparcie na rzecz osób ocalałych z okupacji” są zwyczajnie bezczelne. Po pierwsze wojna wybuchła 85 lat temu, więc ciężko będzie znaleźć żyjącą osobę, która może poświadczyć, że jest bezpośrednią ofiarą niemieckiej agresji. Po drugie – Niemcy bardzo mocno dbali, żeby tych osób było jak najmniej i mordowali naszych rodaków bez litości. Po trzecie wreszcie – panuje opinia, że każdy polski obywatel miał w gronie znajomych kogoś, kto tej wojny nie przeżył. Tak szeroka była skala prześladowań. Na przykład moja rodzina – jakoś na początku wojny Niemcy organizowali łapanki do obozu pracy w mieście, w którym mieszkała moja Babcia. Babcia miała wówczas piętnaście lat. Mieszkała ze swoją mamą i młodszą siostrą. Jej bracia i ojciec wyprowadzili się gdzieś indziej, bo doskonale wiedzieli, że jako mężczyźni będą na pewno zabierani do obozu. To był początek okupacji, a po tym jak Niemcy potraktowali obrońców Westerplatte, kiedy ci poddali po heroicznej walce, utarło się przekonanie, że może mają jakieś ludzkie odruchy. Nie mieli. Babcia ze swoją mamą postanowiły, że one się schowają, a drzwi otworzy Niemcom najmłodsza córka – wówczas 11- albo 12-letnia. Były przekonane, że tak małego dziecka nie wezmą do obozu pracy, bo przecież jaki byłby z niej tam pożytek. Niestety, wzięli. Babcia wspominała, że próbowały ją wyciągać, wykupić, wybłagać – ogólnie próbowały wszystkiego. Mówiła też, że miała wrażenie, że jakąś chorą przyjemność sprawiała Niemcom ich rozpacz i kolejne odmowy. Po dwóch tygodniach stał się cud – podczas którejś z kolei próby negocjacji, podszedł do nich pewien mężczyzna, na oko dwudziestoletni i sam zgłosił się na ochotnika, w zamian za wypuszczenie siostry mojej Babci. Tym razem się zgodzili, bo chłopak był dobrze zbudowany i silny, a tamta dwunastolatka… już umierała. Zmarła parę dni po powrocie do domu. Mama mojej Babci do końca życia wyrzucała sobie tamtą decyzję, która kosztowała życie jej najmłodszą córkę. Do końca życia nie mogła sobie jej darować. Oczywiście próbowaliśmy potem odszukać tamtego człowieka. Moja rodzina ponawiała próby wykupienia go z obozu. Przynosiły wszystkie swoje kosztowności, biżuterie, pieniądze. Niemcy byli nieugięci. One wiedziały, że się nie zgodzą, bo skoro nie chcieli wydać małej dziewczynki, to dlaczego mieliby oddawać młodego, silnego mężczyznę, ale sumienie kazało im się starać, mimo braku nadziei. Próbowaliśmy szukać go również po wojnie, ale niestety nie wiemy, czy przeżył ją w ogóle przeżył, nie wiemy, jakie były jego dalsze losy. Pamiętam, że już za mojego życia, Babcia doszukiwała się jakichkolwiek informacji z nim związanych. Po co Wam o tym wspominam? Żeby podkreślić, że polscy bohaterowie, to nie tylko ci, których nazwiska znamy i słusznie upamiętniamy. Było bardzo wielu takich bezimiennych bohaterów, którzy poświęcili siebie, żeby bezinteresownie ratować drugiego (obcego!) człowieka. Ten mężczyzna zawsze będzie miał swoje miejsce w moim sercu i w mojej pamięci. Przepraszam, że nie udało nam się Ciebie odnaleźć. Będę pamiętała o Twoim heroizmie zawsze, mimo że nie miałam zaszczytu Ciebie poznać. Ale to, co zrobiłeś dla mojej rodziny było wielkie. Wiem, że pewnie tego nie czytasz, ale głęboko wierzę, że wiesz, że o Tobie myślę. Prawdopodobnie już w tym drugim życiu, bo Bóg nagrodził Twoją wielką ofiarę. Ogromnie, ogromnie dziękuję.

Hańbiący argument

Wracając do głównego wątku – pamiętacie może, kiedy PiS wrócił do tematu reparacji? To było chyba dwa lata temu. Kojarzycie, jak wtedy zachowała się Platforma? Na początku, oczywiście, krytykowali pomysł ówczesnej partii rządzącej – bo nie ma co wracać do przeszłości, bo Niemcy są teraz naszym największym sojusznikiem, bo lepiej robić sobie przyjaciół, niż wrogów. Z tym ostatnim się zgadzam, ale przyjaciele powinni w jakiś sposób zadośćuczynić swoim grzechom. Niedługo później retoryka całkowicie się zmieniła (kolejny przykład na to, jak bardzo Tusk bada opinię publiczną) i politycy Platformy zapewniali, że reparacje jak najbardziej się należą, ale tylko KO jest w stanie je wynegocjować, bo PiS nie jest szanowany w Europie. No to niedawno Tusk pokazał, jak bardzo byli w stanie. Miałam wrażenie, że nawet Scholz jest zaskoczony jego poddańczością. No, ale Tusk przecież już władzę zdobył i nie musi się martwić o niespełnione obietnice. A podejrzewam, że faktycznie czai się na jakieś stanowisko w UE, więc musi się swoim przyszłym pracodawcom jakoś przypodobać. Polskich obywateli może mieć, swoim zwyczajem, w poważaniu. Najwyżej trochę im się pomydli oczy, że przecież zgodził się na CPK. I będzie, na pewno będzie – jak gorąco teraz wszyscy jego podwładni zapewniają. Szkoda, że jakiś czas temu mówił co innego, szkoda, że robił wszystko, żeby ten projekt uwalić, szkoda, że jeszcze do niedawna było nam wmawiane, że przecież ten pomysł to gigantomania PiS-u, a posłanka Wcisło otwarcie mówiła, że „jesteśmy przeciwko PCK, CPK i innym nazwom”. Kto takie głupie baby wybiera do Sejmu, to ja nie wiem. Do tej pory byłam pewna, że w konkursie na najbardziej bezmyślną posłankę, nikt nie jest w stanie wyprzedzić Jachiry, Scheuring-Wielgus czy Żukowskiej, aż tu nagle wchodzi Wcisło. Cała na biało. Myślę, że warto też przyjrzeć się argumentowi, który podał Tusk, podczas ogłaszania swojej decyzji. Że przecież my się tych reparacji dawno zrzekliśmy, więc o co nam, kurna, chodzi. Pomijam już fakt, że dwadzieścia lat temu (i około dwóch lat temu również) wypowiadał się całkiem inaczej, ale widocznie w tamtym okresie nie był u władzy, więc trzeba było kłamać. Za Polskę decydowały wtedy komunistyczne władze. A decydowały za Nią między innymi dlatego, że Niemcy zdecydowali się nas zaatakować, a zachód Europy – poświęcić. To była tylko tragiczna konsekwencja. Rafał Ziemkiewicz twierdzi, że podnoszenie tego argumentu jest takim samym skur****ństwem, jak akceptowanie umowy, którą kiedyś podpisał człowiek niepełnosprawny intelektualnie, wedle której zgadza się na odebranie mu majątku, bo tak naprawdę nie wiedział, co robi.

I trudno się tutaj z Ziemkiewiczem nie zgodzić.

M.

Czytaj dalej

Nawiasem Pisząc

Nowe sposoby na przekroczenie granicy z Polską

logo nawiasem pisząc

Opublikowano

on

Całkiem niedawno trafiłam na dwa – trzy reportaże, rzucające dużo światła na to, kim są uchodźcy na naszej granicy z Białorusią oraz – przede wszystkim – w jaki sposób przekraczają tę granicę. Materiały, które otworzyły mi oczy w wielu kwestiach i które mogłoby się przydać również naszym służbom. O ile, oczywiście, coś się w tej sprawie zmieni, bo od kwietniowego skandalu, a potem śmierci naszego żołnierza, nie widzę, żeby coś się tam specjalnie ryszyło. Ot, była okazja powrzucać pełne oburzenia wpisy na TT/X, więc rzucili się opisywać, jakich to oni konsekwencji nie wyciągną. Potem jednak – jak za każdym razem – temat się znudził, pojawiły się inne, ciekawsze, więc nikt już nie będzie rozliczał Tuska za jego twitterowe obietnice. Przecież nie rozliczamy go nawet za te kampanijne, więc z co za problem? Zresztą, to nie pierwszy polityk, który tylko mówi, a nie robi. I z pewnością nie ostatni. Przyzwyczailiśmy się.

Wagnerowcy zawsze chętni do pomocy

Wydawałoby się, że granica z Białorusią jest dobrze zabezpieczona. Płot postawiono; wysłano policję, wojsko, WOT, Straż Graniczną, komandosów, Żandarmerię Wojskową. Ekipa, że mucha nie siada, organizacyjnie jednak wyszło mocno tak sobie, bo nikt nie wiedział czyje rozkazy ma wykonywać. Warto wspomnieć, że dopiero po śmierci ś.p. Mateusza Sitki zaczęto szkolić wojskowych z… używania tarcz. A robili to funkcjonariusze policji, którzy mają doświadczenie w tego typu akcjach, w których trzeba na przykład jakiś protest czy zgromadzenie rozgonić. W każdym razie, nie dziwi zgromadzenie aż tylu mundurowych na naszą granicę, bo mniej więcej od listopada 2021 roku co jakiś czas organizowane są próby przekroczenia granicy podczas zmasowanego ataku uchodźców. Wtedy też pojawiły się pierwsze doniesienia, ze ci uchodźcy jacyś tacy… za dobrze wyszkoleni i przygotowani są. Że wiedzą, gdzie i w jaki sposób atakować, żeby zwiększyć swoje szanse, a jeszcze przy okazji jakiegoś polskiego funkcjonariusza zranić. To właśnie wtedy zaczęto oficjalnie mówić o tym, że sytuacja przy polsko-białoruskiej granicy to prowokacja przygotowana przez Putina i Łukaszenkę. Pamiętamy chyba takie głosy i pamiętamy, jak bardzo nie chcieli w to uwierzyć niektóre środowiska w Polsce, ignorując te ostrzeżenia i krzycząc jeszcze głośniej o uchodźczym rasizmie. Tymczasem, jest się czego obawiać, bo pamiętamy przecież, że na Białoruś w pewnym momencie trafili… wagnerowcy. I nie ma się, co łudzić, że bez Prigożyna nie są już tacy groźni – to są cały czas ci sami niebezpieczni ludzie, rewelacyjnie wyszkoleni i nie posiadający żadnych skrupułów. Ludzie, którzy potrafią zabić na pstryknięcie. A co za tym idzie – to są wciąż ludzie, którzy mogą się przydać Putinowi. Zwykli najemnicy, płatni zabójcy. Ostatnie doniesienia mówią o tym, że to najprawdopodobniej wagnerowcy szkolą „uchodźców” do walki z żołnierzami, pilnującymi nasze granice, na których instruują ich, w które miejsca ciała mają celować, żeby zadać odpowiednio ciężką ranę, a może nawet odebrać życie. Do sieci trafiło krótkie nagranie, na których widać fragment takiego szkolenia: Będziecie mieli sprzęt i noże. Waszym zadaniem będzie atakować w niechronione miejsca: szyję, pachy, nogi, ręce. I najważniejsze – nie bójcie się. Nie będą do was strzelać, a jeśli już to tylko w powietrze. Bardzo niepokojąco brzmią te słowa w kontekście tego, co później działo się na granicy. Jeszcze bardziej niepokojące jest to, że nic w tej sprawie nie zostało zrobione, No OK, Tusk natrzaskał ileś tam kolejnych twittów, ale poza tym raczej niewiele więcej zostało zrobione. I warto wspomnieć, że to nagranie wypłynęło mniej więcej pod koniec 2021 roku. Od tamtego czasu próbowano różnych pomysłów, żeby wzmocnić naszą wschodnią granicę, ale do tej pory brakuje np. przepisów, które pozwalałyby użyć broni w sytuacjach ekstremalnych. A nie, przepraszam – takie przepisy są, tyle że wojskowi mimo wszystko obawiają się użyć broni, bo… właśnie na mocy jednego z takich przepisów aresztowano grupę żołnierzy. W Polsce od jakiegoś czasu prawo działa tak, jak komuś pasuje. Przepis, który miał zwalniać z odpowiedzialności polskich mundurowych, jeśli ci użyją broni, stał się gwoździem do ich trumny. Bo być może ich sytuacja nie była wcale aż tak dramatyczna, żeby wyciągać broń i oddawać strzały ostrzegawcze?

Polscy „pożyteczni idioci” i jak z nimi postępować?

Nie ma dowodów na to, że to faktycznie wagnerowcy organizują krótkie szkolenia dla kolejnych migrantów, próbujących dostać się do Niemiec przez teren Rzeczpospolitej, chociaż służby uważają to za bardzo prawdopodobne. Ale pojawiły się dowody na to, że pomagają im również inne osoby. Mowa oczywiście o „kojotach”, którzy za gruby hajs pomagają w przemycie „uchodźców”. Jakiś czas temu do sieci trafił „konkurs”, którego zwycięzcy mogą liczyć na tańszy przemyt za granicę: Kto pierwszy poda odpowiedź, może liczyć na 12,5% zniżki od wartości czeku (…) Tym razem będzie trudne, bo młodzi ludzie szukają w necie i mają gotową odpowiedź. Jak nazywał się polski żołnierz, który zginął na granicy białorusko-polskiej? Fajna zabawa, prawda? Ta „promocja” dotyczyła akurat zniżki na podróż z Mińska na polsko-białoruską granicę, na której przewodnik dokładnie wyjaśni, w których miejscach i momentach można najłatwiej przekroczyć naszą granicę – a w razie problemów przecież chętnie pomoże. Ten i wiele podobnych wpisów można znaleźć na arabskojęzycznych czatach, na których starający się nielegalnie przedostać do Niemiec ludzie szukają odpowiednich przewodników. Zaczęła je czytać, tłumaczyć i analizować na Twitterze Klara Sołtan. I to jest naprawdę kopalnia wiedzy. Oni tam wszystko opisują, całe procesy przemytu tych ludzi. I nawet nagrywają filmiki reklamowe – w których pokazują dokładnie, jakie będą warunki bytowe podczas podróży czy zakwaterowania, cały plan, rozpiski, a nawet filmiki szkoleniowe. Większość z tych ludzi miała załatwione rosyjskie wizy – a sama Rosja od tych paru lat dużo chętniej takie wizy wydaje. Przypadek? Właśnie na tamtych czatach przekazują sobie informacje, które punkty na granicy są najpewniejsze, na bieżąco informują o tych „spalonych”, ale też tych nowo odkrytych. Na bieżąco mamy też wrzucane kolejne filmiki, na których grupa imigrantów nie niepokojona przez nikogo spokojnie przekracza naszą granicę i ukrywa się w lesie. A dlaczego o tym wszystkim piszę? A, bo mniej więcej w tym samym okresie, pan Władysław Kosiniak-Kamysz był łaskaw uprzejmie prosić naszych przygranicznych aktywistów, żeby może, na krótką chwilę, wstrzymali się z popełnianiem przestępstw. O co chodzi? Otóż niektóre z tych osób biorą aktywny udział w przemycie ludzi, instruując ich przy granicy, kiedy i gdzie można przekraczać, bo jest pusto, a Straż Graniczna stacjonuje akurat na innym odcinku. Czyli mamy ludzi, którzy aktywnie i świadomie łamią polskie prawo, bo albo im się wydaje, że robią dobrze, albo przytulają za to jakieś pieniążki. I co na to odpowiada nasz wicepremier i minister obrony narodowej? Że on bardzo prosi, żeby przestali. Że rozumie odruch serca, ale tak nie wolno. Tylko tyle. Nie było choćby maleńkiej groźby, że na przykład osoby złapane na takiej próbie trafią od razu do aresztu i będą sądzeni jak zwykli przestępcy – którymi zresztą są. Nie, pan Kosiniak-Kamysz wolał się bawić w dobrego policjanta, ale zapomniał, że do takiej zabawy przydałby się również zły. Ale gdzie tu miejsce na złego policjanta, przecież to jest uśmiechnięta Polska, więc wszyscy funkcjonariusze na granicy też mają się uśmiechać. Dlatego ludziom, którzy pomagają sforsować polską granicę, mogą co najwyżej pogrozić paluszkiem. I delikatnie poprosić, żeby więcej tak, z łaski swojej, nie robili. Tak. Żyjemy w kraju, w którym wicepremier i minister obrony narodowej apeluje do przestępców, którzy pomagają w przemycie ludzi, że fajnie by było, jakby się na trochę wstrzymali. Że spoko z nich ziomki, ale wiecie, rozumiecie, odrobina umiaru nikomu jeszcze nie zaszkodziła. Że przemycać to sobie mogą, ale może trochę później, a najlepiej tak, żeby Straż Graniczna przypadkiem nie zauważyła, bo potem sami nie wiedzą, co mają robić.

W skrócie chyba tak wygląda sytuacja na naszej granicy z Białorusią. Problem jest rozwiązywany na Twixie, na którym politycy budują sobie słupki poparcia – niestety nie jest rozwiązywana na miejscu. Putin z Łukaszenką ogrywają nas już w zasadzie jak dzieci. Politycy interesują się tylko tym, czy i jak bardzo jakaś niebezpieczna sytuacja na granicy może wpłynąć na ich wyniki oraz jak ewentualnie można je poprawić. Do tego ich rola się ogranicza, bo kiedy dochodzi już do konkretnych decyzji i jasnych stanowisk, są nagle bardzo zajęci czym innym. Dlatego działanie Polski zmierzające do poprawy sytuacji na granicy ograniczyła się do kilku wpisów na TT/X, zapewnieniem, że skoro herr Tusk powiedział, że będzie ona bezpieczna to znaczy, że będzie bezpieczna i czołobitnego apelowania do przestępców, żeby nie popełniali przestępstw.

Brzmi jak plan.

https://www.facebook.com/nawiasempiszacoswiecie

Czytaj dalej